Art pop, pop müziğin geniş bir çerçevesi içinde, pop art, sinema, avangart edebiyat, güzel sanatlar, sanat okulu projeleri ve moda gibi müzik dışı alanları da kapsayan bir akımdır. Bu tarzda çalışan sanatçılar, yüksek ve düşük kültür arasındaki sınırın kaybolduğunu vurgular ve bu süreci rock ya da geleneksel pop dinleyicilerinin alışılmış beklentilerinin dışına çıkarak gerçekleştirir. Ustalık, tarz ve ironi gibi kavramlar, art popla özdeşleşen isimlerin sıkça üzerinde durduğu temalardır.
Art pop, işaretlerin kişisel bir dışavurum aracına dönüştürülmesini ön plana çıkarır. Romantik müzik ya da özerk art rock gibi akımlardan farklı olarak, gündelik yaşamın “kullan‑at” estetiğinden beslenir. Sosyomüzikolog Simon Frith, bu akımı rock’tan ayırarak, pop müzikte sanatın daha çok tarz, jest ve tarihsel dönemlerin ironik kullanımıyla ilgili olduğunu savunur.
Postmodernizmin yüksek‑düşük kültür sınırlarını yıkma çabası içinde, art pop sanatçıları tarihsel doğruluk ve sosyolojik yorumları bulanıklaştırarak ustalık kavramını sorgular; süreç, imaj, terim ve duygusal icatlar üzerinden yeni bir yapım anlayışı geliştirir. Kültür kuramcısı Mark Fisher ise art popun, pop, sanat ve modanın kesişim noktasında şekillendiğini belirtir.
Eleştirmen Stephen Holden, art popu klasik müzik ve şiirin biçimsel değerlerini kasten benimseyen, fakat bu değerleri ticari amaçlarla pazarlayan bir pop tarzı olarak tanımlar. The Independent ve Financial Times yazarları da, art popun dinleyicileriyle geniş pop kitlesi arasında belli bir mesafe koruma çabası içinde olduğunu vurgular. The Independent’dan Nick Coleman ise “Art‑pop kısmen bir tarz ve duruş meselesidir; fakat özünde sanatla ilgilidir. Pop bağlamında, saf biçimciliği toplumsal kabul görür hâle getirmektir.” der. 1960’ların sonlarında John Lennon, Syd Barrett, Pete Townshend, Brian Eno ve Bryan Ferry gibi isimler, sanat okulu deneyimlerini müziklerine yansıtmaya başladıkça, sanat ve pop arasındaki sınır daha da silikleşmiştir.
