Kürtçe, Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran dalının batı İran koluna ait bir dildir. Türkiye’nin doğu ve güneydoğusundan, Suriye’nin kuzeyine, Irak’ın kuzey ve kuzeydoğusuna ve İran’ın batısına kadar geniş bir coğrafyada yaşayan Kürt toplulukları tarafından konuşulur. Irak’taki Kürdistan Bölgesel Yönetimi ve Suriye’nin kuzey‑doğu kesimindeki özerk yapılar, Kürtçeye resmi dil statüsü tanımıştır.
Bunun dışında Ermenistan, Gürcistan, Türkmenistan, Lübnan, Afganistan ve Rusya gibi ülkelerde de az sayıda konuşucu bulunur.
Dilin üç ana lehçesi vardır: Kurmancî (Kuzey Kürtçesi), Sorânî (Orta Kürtçe) ve Kelhuri (Güney Kürtçe). Türkiye’de genellikle “Kürtçe” denildiğinde, en yaygın konuşulan lehçe olan Kurmancî kastedilir. Lekçe ise bazı dil bilimciler tarafından bu üç lehçeden biri, bazıları ise ayrı bir geçiş dili olarak değerlendirir.
Kurmancî, en çok konuşulan lehçedir ve 15‑17 milyon kişi tarafından Türkiye, Suriye, Irak, İran ve Ermenistan’da kullanılır. 1930’lu yıllardan beri Latin temelli bir Kürt alfabesiyle yazılmakta ve günümüzde de bu alfabeyi geliştirme çalışmaları sürmektedir. Lehçenin farklı coğrafi ağırlıkları bulunur: batı kesimi Halep ve Fırat’ın batısındaki Türk illerinde, güneydoğusu Hakkâri, Duhok ve Erbil gibi bölgelerde, merkezi ise Türkiye’nin çeşitli şehirleri, Suriye’nin Haseke’si, Irak’ın Sincar’ı ve Ermenistan, Gürcistan, Azerbaycan, Rusya, Lübnan gibi yerlerde duyulabilir.
Sorânî genellikle Arap‑Fars alfabesiyle yazılır; son yıllarda Latin alfabesine geçiş çabaları da görülmektedir. Yazılı kaynak açısından zengin bir lehçedir ve tarihsel olarak Süleymaniye’ye kadar uzanan Baban hanedanının ticari etkisi sayesinde yaygınlaşmıştır. Günümüzde Sorânî, Kurmancî’ye göre daha fazla Kürtçe kökenli kelime üretiminde başvurulan bir referans olarak öne çıkar.
