Peygamber, bir dinin öğretilerini veya bir inanç sistemini insanlara iletmekle görevli olduğuna inanılan kişiye verilen isimdir. Farsça kökenli "peygamber" kelimesi, "haberci" anlamına gelir. Bu kişiler, ilahi mesajları yani vahyi insanlara taşıdıkları kabul edilir. Dini terminolojide peygamberlere atfedilen olağanüstü güçler veya olaylar, ayet, işaret ya da mucize olarak adlandırılır. İbrahimî dinlerde peygamberler, Tanrı ile insanlar arasındaki elçiler olarak görülürler.
Türkçede peygamber için kullanılan "yalvaç" kelimesi de benzer bir anlam taşır. Arapçada peygamberler için kullanılan "resul" kelimesi "elçi" anlamına gelirken, "nebi" kelimesi de "haberci" manasına gelir. "Nebi" kelimesinin kökeninin eski bir tanrı adı olan Nebo'ya dayandığı düşünülmektedir. Yazının ve yazı malzemelerinin gelişimiyle birlikte, ilahi ilhamla kitap yazma geleneği başlamış ve bu geleneği sürdüren kişilerin toplum için özel olarak seçilmiş ve gönderilmiş kişiler olduğu inancı yaygınlaşmıştır.
Yahudilik inancına göre, Tanah'ta adı geçen pek çok kişi peygamber olarak kabul edilmez, daha çok din büyükleri olarak anılır. Bu inanca göre İsa beklenen Mesih değildir ve Hz. Muhammed de bir peygamber olarak görülmez. Hristiyanlık da benzer bir yaklaşıma sahiptir; Kitâb-ı Mukaddes'teki pek çok kişi yine din büyükleri olarak değerlendirilir.
Hristiyanlarca Hz. Muhammed, Joseph Smith veya Bahaullah gibi kişiler peygamber kabul edilmez. Hristiyanlıkta İncil'in, Tanrı tarafından İsa'ya vahiyler yoluyla bildirildiği iddia edilmez; dört İncil'in, İsa'nın ölümünden sonra havariler tarafından ilahi esinlenme ile yazıldığı düşünülür.
