Dâvûd-i Antâkî (Dâvûd bin Ömer el-Antâkî), 16. yüzyılda yaşamış Müslüman hekim ve eczacıdır. Bitkisel ilaçları ve hastalıkları ele alan, kendi adıyla anılan Tezkire adlı tıp kitabıyla tanınır. 1599'da Mekke'de öldü.
Antakya'da yetişti ve doğuştan görme engelliydi. Hayatının büyük bölümünü bu şehirde geçirdi. Görme engeline rağmen keskin zekâsı nedeniyle çağdaşları arasında saygı gördü.
Kahire ve Mekke yılları
Hac yolculuğu sırasında Şam ve Kahire'de bulundu. Kahire'de uzun süre kaldı; Zâhiriyye Medresesi'nde ders verdi ve hekimlik yaptı. Ömrünün sonunda Mekke'ye gitti ve 1599'da (hicrî 1008) orada öldü. Ölüm sebebi kaynaklarda farklı aktarılır.
En önemli eseri Tezkiretü üli'l-elbâb, kısaca Tezkire-i Dâvûd adıyla bilinir. Bitkisel ilaçları, bunların hazırlanışını ve kullanımını anlatan bu kitap Yakın Doğu'da çok okundu, Osmanlı Türkçesine de çevrildi. Bunun dışında astronomi ve mantık üzerine de eserler yazdı.
Antâkî, İslam tıbbının durgunluk dönemi olarak görülen yüzyıllarda öne çıkan hekimler arasında anılır. Eserlerinin pek çok yazma nüshası bugün Türkiye kütüphanelerinde bulunur.
