İbn-i Hacib
Kürt dilbilimci ve fıkıh bilgini
İbn-i Hacib, asıl adı Osman bin Ömer bin Ebubekir, 1174 yılında Mısır’ın Kavs eyaletinde, İsna kasabasında dünyaya geldi. Kimi kaynaklar onu Arap, kimileri ise Kürt kökenli olarak nitelendiriyor. Dilbilim, fıkıh ve edebiyat dallarında derin bilgi sahibi olan bu bilgin, Emir İzzeddin Selahi’nin hâcibi olduğu için “İbn-i Hacib” lakabını almış; ayrıca “Ebu Amr” ve “Cemaleddin” isimleriyle de anılmıştır.
Kahire’de Kur’an ve kırâat ilimlerini öğrenmesinin ardından, Malikî mezhebine ait fıkıh kurallarını, nahiv ve edebiyatı da çalışmalarına ekledi. Eğitimini tamamladıktan sonra Şam’a giderek Emeviyye Camii’nde dersler verdi. Bir süre sonra Kahire’ye dönüp burada bir müddet kaldı, ardından İskenderiye’ye yerleşti. 1248 yılında İskenderiye’de vefat etti.
En tanınmış eseri, nahiv ilmine dair kaleme aldığı “El‑Kafiye”dir. Bunun yanı sıra Şafiye, El‑İzah, Elmaksad‑ul Celîl, El‑Emalî, Risale fil‑uşr, Muhtasar fil‑fürû, El‑Kasidet‑ül Müvaşşaha, Münteh‑es‑suâl, Muhtasar‑ül‑münteha ve Câmi‑ül‑Ümmihât gibi eserler de kaleme almıştır.