Ebu Bekir Muhammed bin Abdal Malik bin Muhammed bin Tufail el‑Kaisi el‑Endülüsi, 1106‑1186 yılları arasında yaşamış Endülüs’lü bir hekim, hukukçu ve filozof; Batı’da “Abentofail” adıyla da tanınır. Vadi’l‑Aş’da, Granada yakınlarındaki bir bölgede doğmuş ve hayatının son yıllarını Marakeş’te geçirmiştir.
İbn‑i Bacce’nin öğrencisi olarak yetişen Tufeyl, tıp, felsefe ve gökbilim gibi alanlarda eserler vermiş, bunların içinde özellikle “Hayy bin Yakzan” (diğer adıyla Esrar‑ü‑Hikmet‑i‑Meşrikiye) adlı çalışması, dünya çapında büyük bir ün kazanmıştır. Bu eser, felsefi roman türünün erken örneklerinden biri olarak kabul edilir ve 14. yüzyıldan itibaren pek çok dile çevrilerek, Robinson Crusoe’nun yazarı Daniel Defoe gibi Batılı düşünürleri etkilemiştir. 12. yüzyılda Endülüs, pozitif bilimlerin yanı sıra beşeri bilimlerde de ileri bir seviyeye ulaşmış, Tufeyl de bu ortamın önde gelen temsilcilerinden biri olmuştur.
Kur’an’ın “ilk yaratığı” ve “akl‑ı evvel” kavramlarıyla ilişkilendirilen “Nur‑u Muhammedî” ile “son yaratığı” olarak kabul edilen insan, Tufeyl’in düşüncesinde evrenin temel amacı olarak görülür. İnsan, maddi dünya ile ruhsal alem arasında bir köprü vazifesi üstlenir; yeryüzünde Allah’ın temsilcisi olarak, yaratılan her şeyin kullanımını ve sorumluluğunu taşır.
Bu sorumluluk, bireyin kendi potansiyelini keşfetmesi ve toplumsal olarak da herkesin bu yetenekleri hayata geçirmesini sağlamak üzerine kurulu bir kolektif görevdir.
“Hayy bin Yakzan” adlı eserinde Tufeyl, bilginin insan‑doğa ilişkisi üzerinden temellendiğini savunur. Başkahraman Hayy, fiziksel varlığıyla doğanın bir parçası olurken, algı ve düşünme yetileri sayesinde çevresini gözlemler, doğanın düzenini kavrar ve metafizik bir bilinç seviyesine ulaşır.
Bu süreçte duyular, gözlem ve deney, akılla birleşerek bilgiye dönüşür; insanın içsel nefsi ise bu bilişsel yeteneklerin kaynağıdır. Tufeyl’in bu görüşleri, İbn‑Sînâ’nın düşünceleriyle benzerlik gösterir ve insanın doğa ile etkileşimindeki teorik‑pratik sorunları çözme çabasını vurgular.
