II. Mehmed

Fatih Sultan Mehmed, 30 Mart 1432'de Edirne'de doğdu ve 3 Mayıs 1481'de Gebze yakınlarındaki Hünkârçayırı'nda vefat etti. Osmanlı tarihinin yedinci padişahı olarak, ilk kez 1444-1446 yılları arasında kısa bir sürede tahtta bulundu, ardından 1451'den ölümüne kadar üç on yılı aşkın bir dönem yönetti. En çok 29 Mayıs 1453'te İstanbul'u fethederek bin yıllık Bizans İmparatorluğu'na son vermesi ve “Fatih” unvanını almasıyla tanınır; bu olay, tarihçiler tarafından Orta Çağ'ın kapanışı ve Yeni Çağ'ın açılışı olarak nitelendirilir.

Babası II. Murad ve annesi Hüma Hatun'un oğlu olarak dünyaya gelen Mehmed, küçük yaşta yoğun bir eğitimle yetiştirildi. Manisa sancakbeyliğine gönderildiği dönemde felsefe, hadis, tefsir, fıkıh, kelâm, tarih, geometri ve matematik gibi birçok alanda derin bilgi edindi. 1444'te babasının tahttan çekilmesiyle 12 yaşında bir kez daha padişah oldu, ancak Avrupa devletlerinin tepkisi üzerine II. Murad 1446'da yeniden tahta geçti.

Babası 1451'de vefat ettiğinde 19 yaşında tahtı devralan Mehmed, Osmanlı donanmasını güçlendirerek Konstantinopolis'e yöneldi ve 1453'te 21 yaşındayken şehri ele geçirdi. Ardından 1460'ta Mora Despotluğu, 1461'de Trabzon İmparatorluğu gibi kalıntıları ortadan kaldırdı; 1473'te Otlukbeli Muharebesi'nde Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'ı mağlup etti. Karaman, Sırbistan, Eflak, Bosna, Arnavutluk ve Kırım gibi bölgeleri de imparatorluğa kattı.

Fatih, İstanbul'u fethettikten sonra kendisini “Kayser-i Rûm” (Roma Hükümdarı) ilan etti ve Osmanlı Devleti'ni Roma İmparatorluğu'nun devamı olarak gördü. Saltanatı süresince “Fâtih Kanunnâmesi” adıyla bir kanun derlemesi hazırladı, sanat ve bilime destek verdi. Şehrin yeniden inşasıyla İstanbul'u modern bir başkent haline getirerek, imparatorluğun yeni bir döneme geçişinde kilit rol oynadı. Ölümünden sonra mezarı İstanbul'un Fatih ilçesindeki Fatih Camii'nde yer alır.