Amerikan İç Savaşı (12 Nisan 1861 – 26 Mayıs 1865), Birleşik Devletler'in başkenti Washington'da yer alan “Union” ya da “Kuzey” ile bağımsızlık arayan 11 Güney eyaleti, yani “Konfederasyon” arasında dört yıl süren büyük bir çatışmaydı. Savaşın temelinde, tarıma dayalı güney ekonomisinin köle emeğine dayalı olması ve bu sistemin, batıya doğru yeni eyaletlerde köleliğin yasaklanmasıyla tehdit altında kalması yatıyordu.
Kuzeyde ise sanayileşme ilerlemiş, kölelik büyük ölçüde kaldırılmıştı; bu iki bölge arasındaki köleliğin geleceği üzerine yaşanan anlaşmazlık, savaşa zemin hazırladı.
1860 seçimlerinde Abraham Lincoln'un başkan seçilmesi, güneydeki birçok eyaleti harekete geçirdi. Jefferson Davis liderliğinde bağımsızlıklarını ilan eden bu eyaletler, 12 Nisan 1861'de Güney Carolina'daki Sumter Kalesi'nden atılan ilk top atışıyla savaşı başlattı.
Başlangıçta 7 eyalet (Güney Karolina, Mississippi, Florida, Alabama, Teksas, Georgia ve Louisiana) ayrılıkla hareket ederken, kısa sürede Virginia, Arkansas, Kuzey Karolina ve Tennessee de bu koalisyona katıldı ve toplamda 11 eyalet Konfederasyon'u oluşturdu.
Savaşın seyrinde, Lincoln'un köleliği kaldırma kararı önemli bir dönüm noktası oldu. 22 Eylül 1862'de hazırlıklara başlanan ve 1 Ocak 1863'te yürürlüğe giren bu karar, 13. anayasa değişikliği önergesiyle 31 Ocak 1865'te resmi hâle geldi. Ancak bu zaferin beş gün sonrasında, Lincoln bir suikast sonucu hayatını kaybetti.
Sonuç olarak, Kuzey'in daha büyük nüfus ve sanayi gücüne sahip olması, altyapı ve lojistik avantajları, savaşın gidişatını belirledi. 1865 yılında savaşın sona ermesiyle birlikte Birlik yeniden bütünleşti ve kölelik tamamen kaldırıldı; böylece Amerika tarihindeki en kanlı iç çatışma son buldu.
