Havan, piyade birliklerinin kullandığı, namlu ucundan tek tek elle doldurulan bir destek silahıdır. Modeline göre iki farklı ateşleme yöntemi bulunur: Bazı modellerde (örneğin 81 mm UT‑1, 81 mm M‑1, 106 mm orta havan ve 60 mm Komando Havanı) mermi namlunun içindeki iğneye çarpar çarparak otomatik olarak ateşlenirken, diğerlerinde (örneğin 120 mm TOSAM HY‑12) ateşleme ipi çekilerek ateşlenir.
Havanlar belirli bir etkili menzile sahip değildir; menzil, kullanılan mühimmata göre değişir. Başlıca dört tip mühimmat bulunur: tahrip, aydınlatma, sis ve eğitim mermileri. Ayrıca hâlihazırda serpme mayın taşıyan kargo mühimmatı ya da anti‑tank mühimmatı gibi modern tipler de geliştirilme aşamasındadır.
Üst açı atışı, merminin önce yükselip ardından dik bir şekilde düşmesiyle gerçekleşir. Bu sayede tepe ya da yüksek bir binanın arkasına gizli atışlar yapılabilir. Avantajı gizlilik iken, dezavantajı daha uzun varış süresi, düşük isabet oranı ve atmosferik koşullardan daha fazla etkilenmesidir.
Havan birlikleri genellikle desteklediği birimlerin gerisinde konumlanır ve bir ateş idare, bir ileri gözetleme ve atış unsurlarından oluşur. Hedefi doğrudan görmeden de 5 000 metre gibi uzak mesafelere atış yapabilirler; 60 mm Komando Havanı ise hem görerek hem de görmeyerek ateş edebilir.
Yapısı namlu, namlunun altındaki döşeme, ortasına sabitlenmiş çatal ayak ve nişan aletinden oluşur. Portatif olmaları ve hızlı ateş açabilmeleri sayesinde piyadeler, ön saftaki ateş desteği ihtiyacını topçuların uzun reaksiyon süresine bağlı kalmadan karşılar. Ağırlık açısından toplara göre daha hafif olmaları hassasiyeti bir ölçüde azaltsa da, yüksek atım sayısı bu açığı kapatmaya yöneliktir.
