Erol Taş

Erol Taş, 28 Şubat 1928’de Erzurum’da doğdu. Ailesi Patnos, Ağrı kökenli olup, yedi çocuklu bir evde büyüdü; çocukluğunun bir kısmını Konya’da geçirdi. İki yaşındayken babasını kaybetmesi üzerine annesi Nefise Hanım ile birlikte İstanbul’a göç etti. Geçimini sağlamak için okulunu bırakarak hamal, tezgâhtar gibi işlerde çalıştı ve aynı dönemde boksla ilgilenmeye başladı; 1947’de İstanbul ve Türkiye ikinciliği derecelerini elde etti. 1957’de boksu bırakarak askerlik görevine girdi, üç yılın ardından Cankurtaran’da bir iplik fabrikasında işçi olarak çalışmaya devam etti.

Sinema dünyasına adımını tesadüfen atan Taş, Lütfi Akad’ın Cankurtaran’da çektiği bir film setinde ekibi koruma görevini üstlenince yönetmenden gelen teklifle kavgacı rollere yöneldi. İlk çıkışı 1957’de Mümtaz Alpaslan’ın “Acı Günler” filmiyle oldu; ertesi yıl Metin Erksan’ın “Dokuz Dağın Efesi” filminde bir çoban oynadı. Sonraki yıllarda “Dikenli Yollar”, “Peçeli Efe”, “Şoför Nebahat”, “Köyde Bir Kız Sevdim”, “Dişi Kurt” ve “Gecelerin Ötesi” gibi yapımlarda sert ve kötü karakterleri canlandırdı ve bu performansları zaman zaman seyircilerin fiziksel tepkilerine yol açtı. Aynı zamanda Cankurtaran’da uzun yıllar kendi adını taşıyan bir kahvehaneyi işletti.

Özel yaşamında iki evliliği bulunan Taş, ilk eşi Hafize Taş’tan Metin Tanju ve Güler adında ikiz çocukları sahibi oldu. Hafize Hanım 1965’te vefat ettikten sonra 1966’da Konya’da yün ticareti yapan teyzesinin kızı Elmas Erşan ile evlendi ve bu birlikteliğinden 1968’de Müjgan adında bir kız çocuğu doğdu. Sağlık sorunları da hayatını etkiledi; şeker hastalığının komplikasyonları nedeniyle Aralık 1996’da sol bacağı amputasyonla kaybetti.

8 Kasım 1998’de, 70 yaşında kalp krizi geçirerek İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi (Samatya)’nda hayatını kaybetti ve Topkapı Mezarlığı’na defnedildi. Oyunculuğu boyunca pek çok ödül kazanan Taş, 1963’te Acapulco Film Festivali ve Turizm Bakanlığı’nın “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” ödüllerini “Susuz Yaz” filmiyle, 1964’te İzmir Film Festivali’nde “Sahildeki Ceset” ile, 1965 ve 1968 yıllarında Altın Portakal Film Festivali’nde sırasıyla “Duvarların Ötesi” ve “İnce Cumali” filmleriyle, 1975’te yine Altın Portakal’tan “Diyet” filmiyle ve 1993’te 7. Altın Koza Film Festivali’nde Yaşam Boyu Onur Ödülü’nü aldı.