Kimya yasaları, doğa olaylarını ve maddelerin davranışlarını açıklayan temel ilkeler bütünüdür. Bu yasalar, kimyasal tepkimelerden maddenin hallerine kadar geniş bir yelpazeyi kapsar. Her bir yasa, evrenin işleyişine dair bize ipuçları sunarken, bilim insanlarının deney ve gözlemlerle desteklenen çalışmalarının ürünüdür.
Bunların en temelinde, kapalı bir sistemde maddenin asla yoktan var edilmediği ya da vardan yok olmadığı gerçeği yatar. Yani, ne kadar karmaşık olursa olsun bir kimyasal tepkime sırasında, tepkimeye giren tüm maddelerin kütlesi, oluşan ürünlerin toplam kütlesine denk gelir. Bu ilke, "Kütlenin Korunumu Yasası" olarak bilinir ve modern kimyanın da temel taşlarından biri olmuştur.
Fransız kimyacı Antonie Lavoisier'in adıyla da anılan bu yasa, bilim dünyasında devrim niteliğinde bir keşifti.
Lavoisier, yaptığı hassas deneylerle maddenin niteliğinin değişmediğini, yalnızca biçim değiştirdiğini ortaya koydu. Deneylerinde kullandığı kapalı kaplar sayesinde, dışarıdan hiçbir madde giriş-çıkışı olmadığında, sistemdeki toplam kütlenin sabit kaldığını kanıtladı. Bu basit ama derin fikir, kimyasal bileşiklerin oluşumunu ve çözünmesini anlamamıza olanak tanıdı.
Öyle ki, bu yasa sayesinde artık kimyasal denklemler yazarken denkleştirme yaparken bile, denklemin her iki tarafındaki atom sayıları ve kütlelerin eşit olmasına dikkat edilir.
Ne var ki, bu yasa mutlak değildir. Özellikle atom çekirdeklerinin parçalandığı ya da birleştiği nükleer tepkimelerde, Einstein'ın ünlü denklemi E=mc² uyarınca kütle ve enerji birbirine dönüşebilir. Yani, kapalı bir sistemde bile, çok yüksek enerjili olaylarda kütlenin bir kısmı enerjiye, enerji de maddeye dönüşebilir.
Bu durumda, Lavoisier’in ilkesi bize yalnızca kimyasal tepkimeler için yol gösterir; nükleer süreçlerin karmaşık dünyasında farklı kurallar devreye girer.
