Bozkır, ya da step, kurak iklimlerde, ağaçsız ve otsu bitkilerle kaplı geniş alanları tanımlayan bir coğrafi bölgedir. Yağış miktarı yıllık 500‑300 mm’ye düştüğünde, ormanlar yerini ince otlar ve çalılara bırakır; bu bölgelerde yazlar genellikle sıcak ama aşırı kavurucu olmaz, kışlar ise sert ve soğuk geçer.
Doğu Avrupa’nın güneyinden Asya’nın iç kesimlerine uzanan bu bozkır kuşağı, Kuzey Amerika’da “preri”, Güney Amerika’da ise “pampa” olarak adlandırılır.
Kuraklığın süresine bağlı olarak birkaç santimetre yüksekliğindeki çimenlerden, soğan ve yumrulu bitkilere kadar çeşitli ot türleri burada yetişir ve günümüzde bu alanların büyük bir kısmı buğday gibi tahılların ekildiği tarım arazilerine dönüşmüştür.
Bozkırların hemen ardından, iç kara bölgelerinde çöller belirir. Bozkır ekosistemi, iklim koşulları, özellikle yağış ve sıcaklık, ile bitki örtüsü arasındaki etkileşimle şekillenir; bu denge bozulduğunda bölge çölleşmeye geçiş yapabilir. Bozkırların verimli toprakları, tarım için elverişli olduğu için birçok ülkede ekonomik açıdan büyük önem taşır.
Güney Amerika’da Arjantin’in geniş Pampası, bozkır tipinin en bilinen örneklerinden biridir. Bu bölge, buğday, mısır, soya fasulyesi gibi ürünlerin yanı sıra büyükbaş hayvancılıkla da yoğun bir şekilde kullanılmakta ve ülke ekonomisinin temel taşlarından birini oluşturur.
Avrupa’da ise Ukrayna’nın çernozyom adı verilen verimli toprakları, bozkırların en verimli kesimlerinden sayılır. Bu topraklar, buğday, arpa, mısır ve ayçiçeği gibi tarım ürünlerinin yoğun biçimde yetiştirilmesine olanak tanır. Benzer şekilde, Rusya’nın geniş bozkır alanları da benzer tarımsal faaliyetlerle değerlendirilmektedir.
