Mezopotamya, Dicle ve Fırat nehirleri arasında kalan, günümüzde büyük kısmı Irak sınırları içinde yer alan bir bölgedir. Tarih boyunca bu alanda Sümer, Akad, Babil, Asur, Kalde ve Elam gibi birçok eski uygarlık ortaya çıkmış ve gelişmiştir. Bölge, sadece tarihi açıdan değil, aynı zamanda su kaynakları, verimli topraklar ve geniş petrol rezervleri sayesinde ticaret yollarının da kesiştiği stratejik bir konuma sahiptir.
Günümüzde Mezopotamya toprakları, Irak, kuzeydoğu Suriye, Türkiye’nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve güneybatı İran’ı kapsar.
Yunan tarihçileri “Mezopotamya” adını, “iki nehir arasındaki bölge” anlamına gelen eski Yunanca “mesos” (ortası) ve “potamos” (nehir) kelimelerinden türeterek vermiştir. Bu isim, daha önce Aramice ve Akadca’da “birit narim” gibi benzer coğrafi terimlerle ifade edilen alanı da kapsar. MÖ 250’lerdeki Septuagint çevirileri ve MS 2. yüzyıla ait İskender’in Anabasis’i, Mezopotamya terimini Fırat’ın doğusundaki toprakları tanımlamak için kullanmıştır.
Zamanla kavram, Fırat ve Dicle arasındaki tüm bölgeyi, sadece Suriye’nin bir kısmını değil, neredeyse tüm Irak ve Güneydoğu Türkiye’yi de içine alacak şekilde genişlemiştir.
Coğrafi olarak Mezopotamya iki ana bölüme ayrılır: Yukarı (Kuzey) Mezopotamya ve Aşağı (Güney) Mezopotamya. Yukarı Mezopotamya, “Cezire” adıyla da bilinir ve nehirlerin kaynaklarından Bağdat’a kadar uzanan bölgeyi kapsar. Aşağı Mezopotamya ise Bağdat’tan Basra Körfezi’ye kadar uzanır, Kuveyt ve batı İran’ın bazı kesimlerini de içerir.
Fırat’ın batısındaki bozkırlar ve Zagros Dağları’nın batı kısmı da genellikle büyük Mezopotamya’nın bir parçası olarak kabul edilir.
Modern akademik kullanımda “Mezopotamya” terimi, genellikle Müslüman fetihlerine kadar olan dönemi tanımlamak için tercih edilir; bu tarihten sonra bölgeyi “Suriye”, “Cezire” ve “Irak” gibi isimlerle adlandırmak yaygınlaşmıştır. Bu yeni adlandırmaların, 19. yüzyılda Batı’nın bölge üzerindeki etkisiyle ortaya çıkan, Avrupamerkezci bir bakış açısının yansıması olduğu da tartışılır.
