Minyatür, kendine özgü bir stil taşıyan küçük ölçekteki resim sanatıdır. Özellikle el yazması kitapların sayfalarına eklenen, metindeki anlatıyı görselleştirerek okuyucuya destek sağlayan süslemeler bu tanıma girer. Resimdeki figürler, anlatılan olayı net bir şekilde yansıtmalı ve birbirlerinin üzerine çarpmamalıdır; bu denge, eserin anlaşılabilirliğini artırır.
Batı el yazmalarındaki kitap resimlerinin yanı sıra, 13.–19. yüzyıllar arasında İslam coğrafyasında “tasvir”, “şebih”, “suver”, “tarrahi” gibi çeşitli isimlerle anılan görsel üretimler, 19. yüzyıl sonlarından itibaren Türkçede “minyatür” adıyla toplandı. Zaman içinde bu sanat, kitap dışı materyaller—tuval, deri, duvar, seramik, kemik, ahşap ve ipek gibi—üzerinde, farklı amaçlarla ve bazen büyük ölçeklerde de uygulanmaya başlandı.
Orta Çağ Avrupa’sında el yazmalarının başlık bölümlerinde, metnin ilk harfi etrafına “minium” adlı kırmızı‑turuncu boya ile “miniatura” süslemeleri yapılırdı. Bu uygulama, “miniatür” kelimesinin kökeninin Latin “miniatura” ve “minor” (küçük) kelimelerinden evrilerek “küçük resim” anlamını kazanmasıyla açıklanır.
Türk dünyasında ise benzer eserler tarih boyunca “nakış”, “nakkaş” gibi terimlerle anılmış, 19. yüzyılın sonuna kadar farklı adlarla sınıflandırılmıştır.
Minyatür sanatının en eski örnekleri, M.Ö. 2. yüzyıla tarihlenen Mısır papirüslerine dayanır. Daha sonraki dönemlerde Yunan, Roma, Bizans ve Süryani el yazmalarında da benzer süslemeler görülür; Hristiyanlık yayılınca özellikle İncil’lerde bu tarz resimlere sıkça rastlanır. Avrupa’da 8. yüzyılın sonlarında belirgin bir gelişme gösteren minyatür, 12. yüzyılda dini metinlerle doğrudan ilişkili hâle gelirken, aynı zamanda seküler temalar da işlenmeye başlanmıştır.
Geç Orta Çağ’da ise İran, Irak, Orta Asya ve Anadolu’da hâkim olan Türk‑Pers hanedanlıkları döneminde bu sanat zirveye ulaşmıştır.
