Sivas, İç Anadolu’nun kalbinde yer alan ve aynı adı taşıyan ilin merkezidir; bölgenin tarihî açıdan en eski ve öne çıkan şehirlerinden biridir. Doğusunda Hafik, güneyinde Ulaş ve Altınyayla, güneybatısında Şarkışla, batısında Yıldızeli ilçeleri; kuzeyde Tokat, Ordu, Giresun; doğuda Erzincan; güneyde Malatya, Kahramanmaraş ve Kayseri; batıda ise Yozgat illeriyle komşuluk içindedir.
2025 yılı nüfus kayıtlarına göre Sivas merkez ilçe nüfusu 393.912 kişiyi bulmaktadır.
Günümüzde Sivas, eski adıyla (Latince: Sebastea, Yunanca: Σεβάστεια, Ermenice: Սեբաստիա) Sebastia, Sebasteia ya da Samassia olarak da anılır. Anadolu’nun en eski yerleşim alanlarından biri olan şehir, kazı ve arkeolojik bulgulara göre ilk insan yerleşimini Çatalhöyük Taş Devri’ne (M.Ö. 8000‑5500) kadar uzatmaktadır.
Kent, M.Ö. 2000’li yıllarda çeşitli toplulukların yaşam alanı olmuş; yazılı tarih sahnesine ise Hititler döneminde, M.Ö. 2000 civarında adım atmıştır. Tatlıcak ve Uzuntepe köylerindeki höyükler, Divriği’ne bağlı Maltepe köyündeki höyük ve Gürün sınırındaki Şuğul vadisindeki Hitit yazıtları, bölgedeki önemli Hitit yerleşimlerini oluşturur.
Maltepe Höyüğü’ndeki kazılar, yerleşimin M.Ö. 2600’lerde başlayıp M.Ö. 2000’lere kadar kesintisiz sürdüğünü göstermektedir.
Sivas’ın coğrafi konumu, İç Anadolu, Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu kültürlerinin bir arada yaşandığı bir mozaik sunar. Merkez ve çevre ilçelerinde gırnata ve zurna eşliğinde Sivas’a özgü halk oyunları oynanırken, Karadeniz’e yakın ilçelerde kemençe ve zurna ile horon ritimleri hâkimdir.
Divriği ve Gürün gibi Doğu Anadolu sınırındaki bölgeler ise bu bölgenin kültürel dokusunu yansıtır; İç Anadolu’daki ilçeler ise Sivas merkezinin ağız ve kültürüne yakın bir yapıya sahiptir. Karadeniz’e komşu ilçeler ise büyük ölçüde Giresun ve Ordu’nun şivelerini taşır.
