Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan itibaren mimarlık, hem devletin toplumsal‑siyasal dinamiklerinden hem de kimlik arayışlarından şekillenmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarında mimarlar hâlâ Osmanlı’nın elitist yapısına bağlıydı; saray ve devlet hizmeti dışındaki bağımsız bir burjuvazi ya da sivil örgütlenme yoktu.
Bu durum 1950’lerden sonra özel sektörün yavaş yavaş canlanmasıyla değişmeye başladı, fakat mimarlık alanındaki gerçek dönüşüm çok daha ileriki yıllarda gerçekleşti.
Erken dönem mimarlık uygulamaları, Osmanlı mirasının izlerini güçlü bir şekilde taşıyordu. 1920’li yıllarda ortaya çıkan Birinci Ulusal Mimarlık Akımı, bu mirası modern bir yorumla birleştirerek yeni bir ulusal stil arayışına yöneldi. 1930 ve 1940’larda ise Almanya, Avusturya ve İsviçre gibi ülkelerden gelen yabancı mimarlar, kamu binaları projelerinde aktif rol aldı; bu süreç, mimarlıkta dış etkilerin ve yerel unsurların iç içe geçişine örnek oldu.
II. Dünya Savaşı’nın ardından, 1940’ların sonundan 1950’lere kadar süren dönemde İkinci Ulusal Mimari Akımı belirgin bir hâl aldı. Bu akım, tek parti iktidarının sona ermesiyle paralel bir dönüşüm yaşadı ve mimarlıkta daha çok yerli temellere yöneldi. 1970’lere kadar modern ve post‑modern akımların etkisi hissedilse de, Türkiye’de mimarlık hâlâ büyük ölçüde yerel kimliğe, “kültürel kimlik” ve “kent kimliği” sorularına yanıt arayan bir çerçevede gelişti.
1980’lerden itibaren özel sektörün artan etkisi, mimarlık pratiğinde yeni bir dinamiğin ortaya çıkmasını sağladı. Ancak, bu dönüşümün yanında, kentleşmenin kontrol dışı hızlanması, gecekondulaşma ve çarpık kentleşme gibi süreçler de şehrin görünür kimliğini şekillendiren önemli unsurlar olarak mimarlık tarihinin paralel bir akışı hâlinde yer aldı.
