Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS) verilerine göre, 31 Aralık 2025 itibarıyla Türkiye’nin toplam nüfusu 86 092 168 kişidir. Bu rakam, geçerli ikamet veya çalışma izni bulunan yabancı uyruklular, uluslararası koruma kimlik belgesi gibi ikamet izni yerine geçen belgeler ve mavi kart sahibi kişiler gibi çeşitli grupları içerir; ancak geçici koruma kapsamındaki Suriyeli sığınmacılar ve 90 günden kısa süreli ikamet izni ya da vize sahibi yabancılar bu sayıya dahil edilmemiştir.
Nüfusun %50,02’si (43 059 434) erkek, %49,98’i (43 032 734) ise kadındır. 0‑14 yaş arasındaki çocukların toplam nüfusa oranı %20,4’tür; bu oran 1965’ten bu yana sürekli düşmüş ve 2007’de %26,4 iken 2025’te %20,4’e gerilemiştir.
Kentleşme oranındaki değişim, Türkiye demografisinin en dikkat çeken yönlerinden biridir. 1927 yılında nüfusun %75,8’i (10 000’den az nüfuslu kırsal yerleşimler) kırsal, %24,2’si ise kentsel alanlarda yaşıyordu. 2011 itibarıyla bu oran tersine dönmüş; kırsal nüfus %23,2 (17 338 563 kişi) ve kentsel nüfus %76,8 (57 385 706 kişi) olarak kaydedilmiştir.
1927‑2025 yılları arasında Türkiye nüfusu 6,3 kat artış göstermiştir. Cumhuriyet’in ilk nüfus sayımından (1927) 2000’li yıllara kadar yıllık ortalama artış hızı %2’nin üzerinde kalmış, özellikle 1945‑1960 döneminde bu hız yükselmiştir. 1960’lı yıllardan itibaren ise nüfus artış hızı düzenli bir düşüş trendi izlemiş, 2000’li yıllarda %2’nin altına, 2020’li yıllarda ise %1’in altına gerilemiştir.
