Doğaya başvurma, bir şeyin doğal olup olmamasını onun iyi ya da kötü oluşuyla doğrudan ilişkilendiren bir argüman tekniğidir. Bu yaklaşımda, "doğal olan iyidir" varsayımından yola çıkılarak, hem olumlu hem de olumsuz sonuçlara ulaşılabilir. Temelde, doğaya atfedilen birtakım özelliklerin mutlak bir değerlendirme unsuru olarak görülmesiyle ilgilidir.
Bu tür argümanların genel yapısı oldukça basittir. İlk olarak, "doğal olan her şey iyidir" ya da "doğal olmayan her şey kötüdür" gibi mutlak bir öncül ortaya konur. Ardından, değerlendirilmek istenen durumun doğal olup olmadığına bakılır. Son olarak da, doğal bulunması durumunda o şeyin iyi, doğal bulunmaması durumunda ise kötü olduğu sonucuna ulaşılır.
Bu basit mantık zinciri, aslında derin birtakım varsayımlara dayandığı için genellikle tartışmalı kabul edilir.
Felsefe tarihine bakıldığında, doğa kavramının farklı biçimlerde ele alındığı görülür. Antik Yunan'da doğa, insanların uyması gereken normların kaynağı olarak görülürken, modern felsefede bu anlayışın değiştiği ve insanın doğadan ayrı bir konuma yerleştirildiği görülür. Örneğin Jean-Jacques Rousseau, insan doğasının neye izin verdiğini bilmediğimizi öne sürmüş ve doğanın edilgen bir varlık olarak algılanmaya başlandığını ifade etmiştir.
Günlük hayatta doğaya başvurmanın sıkça karşılaşılan örneklerine reklam ve pazarlama alanlarında rastlamak mümkündür. Ürünlerin etiketlerinde "tamamen doğal" ifadesinin kullanılması, tüketicilere o ürünün güvenilir ve zararsız olduğu mesajını verir. Ancak bir ürünün doğal olup olmaması, onun güvenli ya da etkili olduğunu göstermez.
Doğada bulunan birçok madde son derece zehirlidir, bu da doğaya başvurmanın ne kadar yanıltıcı olabileceğini gösterir.
Bazı durumlarda, doğaya başvurma tartışmalı konularda da karşımıza çıkar. Örneğin aşı karşıtlığı argümanlarında, aşıların "doğal olmadığı" gerekçesiyle kullanılmaması gerektiği savunulur. Benzer şekilde, et tüketimi konusunda da doğaya başvurarak "doğal olanın et yemek olduğu" görüşü savunulabilir. Ancak bu tür argümanlar, konunun ahlaki ya da faydacı boyutunu göz ardı ettiği için genellikle mantıksal hatalara yol açar.
