İbn Hazm, 7 Kasım 994 tarihinde Kürtübâ’da dünyaya gelmiş ve 16 Ağustos 1064’te Huelva’da vefat etmiş bir Endülüs alimi olarak tarih sahnesine çıkmıştır. Tam adı Ebû Muhammed Ali bin Ahmed bin Saîd ibn Hazm olan bu çok yönlü düşünür, hukuk, tarih, felsefe ve ilahiyat gibi disiplinlerde eserler vererek bilim dünyasında iz bırakmıştır.
Kur’an tefsirinde mecaz ve sembolik yorumları eleştiren İbn Hazm, bu tür “bâtınî” yaklaşımların metnin açık anlamını gölgeleyebileceğini savunmuş ve bu bağlamda Sufiliğin yorumuna mesafeli bir tutum sergilemiştir. Literal, yani zahiri, yorumun korunması gerektiğini vurgulayan görüşü, onun metin anlayışının temelini oluşturur.
Zahiri mezhebinin ikinci imamı sayılan İbn Hazm, Davûd el‑Isbehânî’nin kurduğu bu mezhebin öğretilerini sürdürmüş ve literal yorum ilkesini ilmi çalışmalarının her alanına yansıtmıştır. “Tavku’l‑Hamame” (Güvercin Gerdanlığı), “Merâtibu’l‑İcma”, “el‑Fasl fi’l‑Milel ve’l‑Ehva ve’n‑Nihal”, “el‑Muhalla” ve “el‑İhkam fî Usuli’l‑Ahkam” gibi eserleri, onun hukuk, kelam ve fıkıh konularındaki derin bilgisini ve Zahiri görüşü sistematik bir şekilde savunma çabasını ortaya koyar.
