Makedonya
Avrupa'daki coğrafi ve tarihi bölge
Makedonya, Balkanlar’da bir coğrafi ve kültürel bölgeyi ifade eder; içinde Kuzey Makedonya devleti, Bulgaristan’ın güneybatısındaki Blagoevgrad ili ve Yunanistan’ın kuzeyindeki üç idari birim (Batı, Orta ve Doğu Makedonya ile Trakya) yer alır. Bölge, kuzeyde Karadağ ve Şar Dağları, doğuda Rila ve Rodop sıraları, güneyde Selanik, Olimpos ve Pindus Dağlarıyla sınırlanırken, batıda Ohri ve Prespa göllerine de komşudur. Yaklaşık 67 000 km² yüzölçümüne sahip olan bu alanın nüfusu dört buçuk milyon civarındadır.
Tarih boyunca sınırları sık sık değişen Makedonya, etnik, dilsel ve dinsel açıdan oldukça karışık bir yapıya sahiptir; bu da bölgeyi büyük devletlerin stratejik menfaatleri için cazip kılmıştır. İlk Makedonya Krallığı MÖ 700‑600 yıllarında ortaya çıkmış, Büyük İskender ise MÖ 336’da tahtına oturmuştur. Bölge, MÖ 215‑205 ve MÖ 200‑197 yıllarında gerçekleşen iki Makedonya Savaşıyla da hâlâ önemli bir değer taşıdığını kanıtlamıştır. MS 15‑20 yıllarında Roma İmparatorluğu’nun bir eyaleti olmuş, 300 yılında Moesia’ya bağlanıp 326’da ayrı bir birim haline gelmiştir. 578’de ilk Slav akınına uğrayan bölge, 896‑900 yıllarında Simeon’un Bulgar İmparatorluğu’na katılmış, 1230‑1246 yıllarında Asen tarafından ilhak edilmiş ve 1345‑1355 yılları arasında Sırp çarı Stefan Duşan’ın hâkimiyetine girmiştir.
1870’de Ortodoks Piskoposluğu’nun kurulması, Makedonya’daki Yunan nüfusunu Bulgarlara karşı kışkırtmış ve Ayastefanos Antlaşması’nın Berlin Antlaşmasıyla iptal edilmesiyle “Büyük Bulgaristan” projesi sona ermiştir. Berlin Antlaşması aynı zamanda Bosna‑Hersek’i Avusturya‑Macaristan’ın yönetimine, Sırbistan ve Karadağ’ı ise yeni bir Pazar Sancağına dahil etmiştir. Bu gelişmeler, Sırbistan’ın Makedonya’ya geçici bir Avusturya‑Macaristan denetimi altında olsa da doğal bir genişleme hedefi olarak bakmasına yol açmıştır.