Türkiye tarihi
Anadolu, Doğu Trakya, Güneybatı Kafkasya ve Yukarı Mezopotamya tarihi
Türkiye topraklarını kapsayan tarih, Anadolu ve Doğu Trakya’nın geçmişini bir araya getirir. Bu iki bölge, M.Ö. 2. yüzyılda Roma hâkimiyetine girmiş ve zamanla Bizans İmparatorluğu’nun kalbini oluşturmuştur. Osmanlı öncesi dönemde ise Türk topluluklarının tarihleri ile bugünkü Türkiye sınırları içinde yer alan toprakların tarihleri ayrı ayrı ele alınmalıdır. Selçuklu hanedanının bölgeyi fethettiği andan itibaren tarih, Selçuklu İmparatorluğu’nun Orta Çağ dönemi, ardından Osmanlı Devleti’nin Orta Çağ’dan modern zamanlara uzanan süreci ve 1920’lerden itibaren Türkiye Cumhuriyeti’nin gelişimini kapsar.
Büyük Selçuklu İmparatorluğu, Tuğrul ve Çağrı Beyler tarafından 1037’de Merv’de temelleri atıldı. Dandanakan Muharebesi’ni kazanıp Nişabur’da bağımsızlığını ilan eden Tuğrul, kısa sürede İran, Kafkasya ve Arap Yarımadası’na seferler düzenleyerek hâkimiyet alanını genişletti. 1071’de Alp Arslan komutasındaki Selçuklu ordusu, Malazgirt Ovası’nda Bizans güçlerini mağlup ederek Bizans İmparatoru Romen Diyojen’i esir aldı; bu zafer Doğu Anadolu’nun fethine ve Anadolu’nun Türklere kapı açılmasına yol açtı. Sonraki yıllarda Selçuklu beyleri Anadolu’ya seferler sürdürdü ve bu seferler yerel beyliklerin kurulmasına zemin hazırladı.
İznik’te 1077’de Kutalmış oğlu Süleyman Şah tarafından kurulan Anadolu Selçuklu Devleti, Bizans’a karşı seferler düzenleyerek büyüdü. Birinci Haçlı Seferi sonrasında İznik’i kaybedip Konya’ya çekilen devlet, 13. yüzyıl başlarında Alaeddin Keykubad döneminde en parlak dönemini yaşadı. Ancak 1243’te Kösedağ Muharebesi’nde Moğolların yenilgisi, Anadolu Selçukluları İlhanlıların egemenliğine sürükledi; II. Mesud’un ölümü ve Moğol nüfuzunun artmasıyla devlet dağılmaya başladı ve ikinci beylik dönemi ortaya çıktı.
Osmanlı Beyliği, 1326’da Bursa’yı başkent ilan ederek yolculuğuna başladı; 1361’de Edirne’nin fethiyle yeni başkentini kurdu. II. Mehmed zamanında 1453’te Konstantinopolis’i alarak Bizans’ı sona erdirdi ve şehir Edirne’den sonra imparatorluğun yeni başkenti oldu. 15., 16. ve 17. yüzyıllarda Osmanlı, Doğu Anadolu, Orta Avrupa, Kafkasya, Kuzey ve Doğu Afrika, Ege adaları, Levant, Mezopotamya ve Arap Yarımadası gibi geniş bir coğrafyada hâkimiyetini pekiştirdi. Özellikle Kanuni Sultan Süleyman dönemi, imparatorluğun güç ve prestij açısından zirveye ulaştığı süreç olarak öne çıkar.