Ay yüzeyi, çarpma sonucu oluşmuş binlerce kraterle doludur. Uluslararası Astronomi Birliği'nin güncel kaydına göre, bu kraterlerden 9.137 tanesi tanımlanmış ve 1.675 tanesi tarihsel olarak belirlenmiştir.
1978 yılında Lunar & Planetary Lab'den Chuck Wood ve Leif Andersson, Ay kraterlerini sınıflandırmak amacıyla bir sistem geliştirdi. Çeşitli çarpma etkileriyle oluşmuş örnek kraterleri inceleyerek, tüm Ay kraterlerinin yaklaşık yüzde 99’unu kapsayan beş ana kategori oluşturdu.
Bu sınıflandırmaya göre, çapı yaklaşık 10 km ve altında kalan, merkezi bir tepe içermeyen küçük, fincan biçimli kraterler “ALC” olarak adlandırılır; örnek olarak Albategnius C gösterilir. “BIO” tipi, ALC’ye benzer ama daha düz bir zemine sahip ve çapı genellikle 15 km civarındadır; Biot bu tipin örneğidir. “SOS” kraterleri ise iç katları geniş ve düz, tepe noktası olmayan, çapı 15–25 km aralığında olan yapılardır; arketipleri Sosigenes’tir.
Daha büyük ve karmaşık yapıya sahip kraterler “TRI” sınıfına girer; iç duvarları çökmeye meyilli olup çapları 15–50 km arasında değişir, Triesnecker bu grubun örneğidir. En geniş kraterler “TYC” olarak sınıflandırılır; 50 km’den büyük, teraslı iç duvarları ve genellikle belirgin bir merkezi tepeye sahip olan bu kraterlerin başlıca örneği Tycho’dur.
Yüz kilometreyi aşan bu büyük kraterlerde ise merkezi tepe kaybolur ve yapı “havza” olarak tanımlanır; bazen bu tür, lav dolgusuz büyük çukurlara “talasoid” denir.
