Baykal Gölü, Sibirya’nın güneyinde, Irkutsk Oblastı ile Buryatya’nın sınırları arasında yer alır ve “Sibirya’nın Mavi Gözü” olarak anılır. Yaklaşık 31.722 km² yüzölçümüne sahip bu göl, 636 km uzunluğunda ve en geniş noktada 79,5 km genişliğindedir. Suyun tabanı deniz seviyesinin yaklaşık 1 285 m altında bulunur ve gölde 23.615 km³ su birikintisi vardır; bu, dünyadaki tatlı su kaynaklarının %20’sini tek başına karşılar.
Gölün dibindeki tortul kayaçların kalınlığı 7 km civarında tahmin edilmekte, bu da Baykal’ı yeryüzündeki en derin çukurlardan biri yapmaktadır.
Eski Türk toplulukları, Baykal çevresini yaşam alanı ve göç yolu olarak kullanmışlardır; Saha Türkçesinde “baygal”, “baaygal”, “bayagal” gibi sözcükler deniz, bolluk ve büyük su kütlesi anlamına gelirdi. Göl, tektonik kökenli bir yapı olup yaklaşık 25 milyon yıl öncesine dayanır ve Avrasya’nın en büyük rift sisteminin bir parçasıdır.
Oligosen döneminde oluşmaya başlayan göl, Pliyosen’de bugünkü büyüklüğüne ulaşmış ve hâlâ aktif tektonik hareketler sayesinde yılda birkaç santimetre genişlemektedir.
İklim açısından Baykal çevresinde kışlar ortalama –6 °C, yaz aylarında ise 11 °C civarında seyreder. Ocak ayında göl buz tutar, mayıs sonlarında erimeye başlar; yazın yüzey suyu sıcaklığı 12 °C iken kıyı bölgelerinde 20 °C’ye kadar çıkabilir. Hidrotermal bacalardan gelen sıcak su kaynakları bazı noktalarda 50 °C’ye ulaşır. Dünya’nın en berrak göllerinden biri olan Baykal, düşük tuzluluk oranı ve mineral zenginliğiyle dikkat çeker.
Ekosistem açısından zengin bir alan olan Baykal’da 320’den fazla kuş türü, çok sayıda balık ve endemik bir fok (Pusa sibirica) bulunur. Bu biyolojik çeşitlilik, gölün çevresindeki yer altı ve yer üstü kaynaklarla birlikte balıkçılık, gemi yapımı, kereste ve madencilik gibi sektörlerde büyük ilgi görmesini sağlar. 1966’da gölün güney kıyısında kurulan tesisler, bu doğal ve ekonomik potansiyelin değerlendirilmesinde önemli bir rol oynamıştır.
