Bekrî, tam adıyla Ebû Ubeyd Abdullah b. Abdülazîz el-Bekrî, 11. yüzyılda yaşamış Endülüslü coğrafyacı, tarihçi ve edebiyatçıdır. Kuzey ve Batı Afrika hakkında verdiği ayrıntılı bilgiler sayesinde Orta Çağ İslam coğrafyasının en önemli yazarlarından biri kabul edilir.
Doğum yılı kesin olarak bilinmemektedir. Bugünkü Huelva yöresinde, Saltés çevresinde hüküm süren küçük bir beyliğin yöneticisi Abdülazîz'in oğluydu. Babasının toprakları Sevilla'daki Abbâdîler tarafından ele geçirilince aile Kurtuba'ya (Córdoba) yerleşti. Bekrî burada tarihçi İbn Hayyân ve coğrafyacı el-Uzrî gibi âlimlerden ders aldı.
Hayatının önemli bir kısmını Meriye (Almería) ve Sevilla'da geçirdi, ömrünün sonunda yeniden Kurtuba'ya döndü ve 1094'te orada öldü.
Eserleri
Bekrî Endülüs dışına çıkmamış, anlattığı bölgeleri hiç görmemiştir. Buna karşın eserlerini tüccarların ve gezginlerin anlatımlarıyla daha önceki yazarların kitaplarından derlediği bilgilere dayandırdı. 1068'de tamamladığı el-Mesâlik ve'l-memâlik (Yollar ve Ülkeler), dünyayı bölge bölge anlatan bir coğrafya eseridir; özellikle Batı Afrika'daki şehirler ve devletler hakkındaki kısımları bu bölgenin tarihi için başvurulan en değerli kaynaklar arasındadır.
Eserde Muhammed b. Yûsuf el-Verrâk ile İbrahim b. Yakub gibi önceki yazarların bilgilerinden de yararlanılmıştır.
Diğer önemli eseri Mu'cemü mâ'sta'cem, Arap Yarımadası'ndaki yer adlarını alfabetik olarak sıralayıp açıklayan bir coğrafya sözlüğüdür. Bunların yanında dil ve edebiyat alanında şerhler de kaleme aldı.
Bekrî'nin derlediği bilgiler, kendi döneminde yazılı kaynağı az olan bölgeler için bugün de araştırmacıların başvurduğu temel metinler arasında yer almaktadır.
