Ebu İshak İbrahim el‑Zerkâlî, Latincede Arzachel adıyla bilinen, 1029‑1087 yılları arasında Endülüs’te yaşamış bir astronomdu. Doğumunu Tuleytula (günümüzde Toledo) şehrinde yapmış, genç yaşlardan itibaren din ve fen ilimlerine ilgi duyarak bu alanda derinleşmiştir. İlk yıllarında en çok gözleme dayalı çalışmalarını kendi memleketinde sürdürmüş, hayatının ilerleyen dönemlerinde ise Kurtuba’ya (Kordoba) taşınmış ve 1087’de o şehirde vefat etmiştir.
Tuleytula’da bir rasathaneyi faaliyete geçirerek 1061‑1087 yılları arasında yaptığı gözlemleri derlediği eser, sonradan Alfonso’nun takvim ve astronomi cetvellerinin hazırlanmasında ilham kaynağı oldu. Zerkâlî, Batlamyus’un sabit bir güneş yörüngesi varsayımına karşı çıkarak, güneşin hareketli bir yörüngesi ve merkezinin yıllık yaklaşık 12 saniye kadar bir açıyla doğudan batıya kaydığı fikrini ortaya koydu.
Bu görüş, o dönemde hâkim olan Ptolemaik modeldeki eksiklikleri işaret ederek, yeni bir astronomik yaklaşımın temellerini attı.
Güneş, gezegenler ve yıldızların konumlarını gösteren ilk “Tuleytula cetvelleri”ni hazırlayan Zerkâlî, bu cetvelleri Avrupa’ya taşıyarak kıta genelinde kullanılmasını sağladı. Güneş ile Dünya arasındaki mesafeyi ölçmek için 402’den fazla gözlem yaptı ve gün dönümlerinin uzunluğunu da aynı titizlikle hesapladı.
Hazırladığı “Ziyc” adlı eser, 1450’de Latinceye çevrildi; bu çevirinin bir nüshası hâlen Paris Kütüphanesi’nde korunmaktadır. Çeviride trigonometri cetvelleri, sinüs tablosu, 35 sabit yıldız kataloğu ve meyil cetvelleri de yer alır; ayrıca Safiha Usturlabı üzerine ayrıntılı açıklamalar bulunur.
Zerkâlî, gözlem aletleri arasında Safiha adı verilen bir usturaba da başvurdu. Bu alet, batı dünyasında “Zerkâlî Safihası” olarak tanınır ve ufkun geniş bir perspektiften izlenmesini sağladı. Onun çalışmaları, hem İslam dünyasında hem de Avrupa’da astronominin gelişimine yön veren önemli bir köprü niteliği taşıdı.
