Müzik, insanın doğaya kattığı uyumlu seslerin bilinçli bir şekilde düzenlenerek sanat eserine dönüştürülmesidir. Ses, doğanın bir olayı iken, müzik bu olayı bilimsel ve estetik temellere oturtup, emeğin ve yaratıcılığın ürünü hâline getirir.
Her türlü müzik tarzında ortak olan temel öğeler; ritim, tonalite, dinamik ve ses rengidir. Bu unsurlar tek başına müzik oluşturmaz; ancak bir araya geldiklerinde bütünsel bir yapı ortaya çıkar. Bir parçadaki ağırlık dağılımı türden türe değişse de, bu dört unsur birlikte çalışarak müziğin anlamını ve etkisini belirler. Müzik teorisi de, bu kavram ve sistemlerin nasıl birleştirileceğini açıklayan bir çerçeve sunar.
Müzik, tüm insan topluluklarında var olan bir sanat formudur ve günümüzde (modern) müzik, farklı dönemlerden ve kültürlerden gelen çok sayıda stilin bir araya gelmesiyle şekillenir. Bu çeşitlilik, müziğin evrensel bir dil olma özelliğini pekiştirir.
Kelimenin kökenine bakacak olursak, “müzik” sözcüğü antik Yunanca “musike”den gelmiştir; Latincede “musica”, Arapçada ise “mûsîkıy” biçiminde yer alır. Türkçeye ise bu yol üzerinden 10. yüzyıldan itibaren “musiki” ve zamanla “müzik” olarak geçmiştir. Mitolojide ilham perileri anlamına gelen “muse” sözcüğü, Türkçede “Müz’ler” ya da “Musalar” şeklinde bulunur ve müzik kelimesinin kökeni de bu mitik varlıklardan gelir.
Mitolojiye göre Müz’lerin babası Zeus, annesi ise hafıza ve hatıra tanrıçası Mnemosine’dir; Müz’ler ise dans ve şarkı yoluyla yaratıcı düşünceyi besler, iyileştirir ve karanlık duyguları uzaklaştırır.
