Polis, toplumun güvenliğini temin etmek ve devletin anayasal düzeni ile genel huzurunu korumak amacıyla çalışan bir kamu hizmet birimidir. Görevlerini yerine getirirken bilgi toplar, analiz eder ve gerekli birimlere aktarır; aynı zamanda istihbarat kurumlarıyla işbirliği içinde çalışır. İç ve dış güvenlikte, milli savunmada ve kamu düzeninde kilit bir rol üstlenirler.
Dünya genelinde polis adıyla anılan ya da benzer yetkilere sahip güvenlik birimleri bulunur. Bu birimlerde görev yapanlar hem üniformalı hem de sivil kıyafetli olabilir; görevlerine göre hafif tabancalardan ağır askeri silahlara kadar çeşitli araçları kullanma hakkına sahip olabilirler.
Türkçeye Fransızcadan geçmiş “polis” kelimesi, Latince politia (vatandaşlık, yönetim) ve daha eski Yunanca polis (şehir) sözcüklerinden türemiştir. 19. yüzyılda güncel anlamıyla kullanılmaya başlanmıştır. Eski Türkçede bu kavram için “sakçı” ve “kınçal” gibi sözcükler, argo ortamda ise “aynısız”, “dev”, “karabacak” gibi ifadeler kullanılır.
Tarihte Roma döneminde toplumsal düzeni gözeten ve suçluları takip eden görevliler bulunmuş, ancak “polis” terimi modern devlet anlayışıyla 1800’lü yıllarda Londra Metropolitan Polis Teşkilatı gibi örgütlerle ortaya çıkmıştır. Türkiye’de ise ilk modern polis teşkilatı 10 Nisan 1845’te İstanbul’da kurulmuş, sonrasında Tanzimat ve Islahat hareketleriyle Zaptiye Nezareti 1879’da oluşturulmuş, daha sonra da Emniyet Umumiye Müdürlüğü ve bir polis müdürlüğü şeklinde yeniden yapılandırılmıştır.
Polis memurlarının yetkileri, Türkiye’de Polis Vâzife ve Selahiyet Kanunu ile belirlenir. Kanun kapsamında, kendilerine veya başkalarına yönelik silahlı tehditleri durdurmak için zorunlu durumlarda ateş etme hakkına sahiptirler; ancak gözaltı ve tutuklama gibi kararları yalnızca Cumhuriyet savcısının onayıyla verebilirler.
