Abdüllatif el-Bağdadi, tam adıyla Muvaffakuddin Abdüllatif bin Yusuf el-Bağdadi (1162–1231), hekim, filozof ve seyyah bilgindir. Mısır'a dair gözlemlerini topladığı el-İfade ve'l-İ'tibar adlı eseriyle tanınır. Felsefede belirli bir ekole bağlanmayan bağımsız düşünürlerden sayılır.
Hayatı
1162'de Bağdat'ta doğdu ve ilk eğitimini burada aldı. 1189'da Musul'a, ertesi yıl Şam'a gitti. 1191'de Akka önlerinde Selahaddin Eyyubi'nin ordugâhına katıldı, ardından Kudüs ve Kahire'de bulundu. Kahire'de tanıştığı Ebü'l-Kasım eş-Şarii, onun İbn Sina'dan uzaklaşıp Aristoteles ve Farabi'ye yönelmesinde etkili oldu. Uzun yıllar Mısır ve Suriye'de ders verdi, Eyyubi hanedanının himayesini gördü.
1220'lerde Anadolu'ya geçti ve Erzincan'da Mengücekli sarayında yaşadı. Erzurum, Kemah, Divriği ve Malatya üzerinden dönerek 1229 civarında Bağdat'a ulaştı. 9 Kasım 1231'de Bağdat'ta öldü.
Eserleri
Tıp, mantık, felsefe ve dil gibi alanlarda yüz altmışı aşkın eser yazdığı bildirilir. En bilineni el-İfade ve'l-İ'tibar'dır: Mısır'ın coğrafyasını, yapılarını ve toplum hayatını anlatan bu kitapta 1200 yılında ülkeyi kasıp kavuran kıtlığa da tanıklık eder. Kıtlıkta ölenlerin iskeletlerini inceleyerek alt çene kemiği konusunda Galenos'un yanıldığını göstermesi, tıp tarihinde sık anılan bir gözlemdir.
Bağdadi, gözleme dayalı yaklaşımı ve geniş seyahatleriyle döneminin dikkat çeken bilginlerinden biri olarak anılır.
