13. yüzyılın önemli hekim ve tarihçilerinden İbn Ebî Useybia, 1203 ile 1270 yılları arasında Şam'da yaşadı. Hazrec ailesinin bir üyesi olarak tıp alanındaki eğitimini Şam ve Kahire'de tamamladı. 1236'da Kahire'de faaliyete geçen yeni bir hastanede çalışmaya başlayan Useybia, daha sonra Sarkar bölgesinde Emir Azeddin'in hekimliğini üstlendi.
Tıp alanındaki pratik ve teorik çalışmalarının yanı sıra, devrinin önemli 380 hekim ve bilim insanının hayat hikayelerini belgeleyen kapsamlı bir eser kaleme aldı.
İbn Ebî Useybia'nın en çok tanınan yapıtı, "Tabakât-ül-Etibbâ" (Hekimlerin Sınıfları) olarak bilinir. On beş bölümden oluşan bu değerli çalışma, toplamda 380 hekim ve bilim insanının biyografisini içerir ve tıp ilminin kökenlerine ışık tutmayı hedefler. Useybia, bu eserinde yalnızca Müslüman bilim insanlarına değil, aynı zamanda Yunan, Arap, Pers ve Hint kökenli önemli şahsiyetlere de yer verir.
İbn-i Sina, Farabi, İbn-i Rüşd, Galen ve Hipokrat gibi tarihe mal olmuş isimler hakkında da bilgiler sunan bu kitap, 13. yüzyılda Doğu dünyasında tıp biliminin gelişimini ve işleyişini genel hatlarıyla gözler önüne serer.
Bu ana eserinin dışında, İbn Ebî Useybia'nın tıp alanına dair başka çalışmaları da mevcuttur. Ancak bu eserlerin bazı bölümleri günümüze ulaşamamıştır. Söz konusu diğer yapıtları arasında "Kitâb-ü Hikâyât-il-Etibbâ fî İlâcât-il-Edvâ" (Hekimlerin Hastalık Tedavilerine Dair Hikayeleri), "Kitâb-ül-İsâbât-ül-Müneccim" (Yıldız Bilimcilerin Tespitleri Kitabı) ve "Kitâb-üt-Tecârib vel-Fevâid" (Deneyimler ve Faydalar Kitabı) bulunmaktadır. Özellikle son eseri tamamlayamamıştır.
