Merini Sultanlığı, günümüz Fas topraklarıyla birlikte, 13. yüzyıl ortalarından 15. yüzyıla kadar Cebelitarık çevresindeki Kuzey Afrika ile güney İspanya’nın belli bölümlerini kapsayan bir devlet olmuştu. Bu memleket, Berberi kökenli Zenate kabilesine bağlı Merini hanedanı, yani Beni Abdülhakk olarak bilinen Sünni Müslüman bir aile tarafından yönetiliyordu.
1244 yılında Merini yöneticileri, Fas’ı hâkimiyetleri altına alan Muvahhidleri yendi ve bölgeyi kontrol altına aldı. 14. yüzyılın ortalarında ise hanedanın etkisi, Mağrip’in büyük bir kısmına kısa bir süre hâkimlik edecek seviyeye ulaştı. 13. ve 14. yüzyıllarda Endülüs’teki Gırnata Emirliği’ne destek veren Meriniler, 1340’da Cebelitarık Boğazı’nın Avrupa yakasında bir yer edinme girişimiyle Tarif Muharebesi’nde yenildi; dört yıl sonra, 1344’te Algeciras’ın Kastilyalılar tarafından fethinden sonra bu girişim tamamen son buldu.
1465’te Fas’taki bir isyanın ardından Merini hanedanı iktidardan düştü ve yerini Vattasî hanedanına bıraktı. Yeni hanedanın 1472’de idareye geçmesi, Merini Sultanlığı’nın son bulmasını işaret etti.
Orijinal olarak Zenate kabilesinin bir kolu olan Meriniler, Tunus ile Sahra arasındaki geniş bir alanda göçebe ya da yerleşik bir yaşam sürmüş, hiçbir dış devlete bağlı kalmamış ve vergi ödememişlerdi. Kabile lideri Mahyu’nun vefatının ardından I. Abdülhak döneminde tüm Merini gruplarına çağrılar yapıldı ve 1213 yılında Fas çevresine tam anlamıyla yerleştiler.
