Güveç, hem pişirme kabının hem o kapta pişen yemeğin adıdır. Anadolu'nun en eski pişirme yöntemlerinden biridir; toprak kabın gözenekli yapısı ısıyı yavaş ve eşit dağıtır.
Toprak kap suda bekletildiğinde gözeneklerine su çeker; fırında bu su yavaşça buharlaşarak kapalı ortamda nemli bir atmosfer yaratır. Yemek böylece kendi suyunda, kurumadan pişer — metal tencerenin veremediği sonuç budur.
Toprak güveçle çalışırken tek kritik kural ani ısı değişiminden kaçınmaktır: kap daima soğuk fırına konur ve fırınla birlikte ısınır, sıcak kap da soğuk yüzeye konmaz. Aksi hâlde çatlar. Sebzelerin iri doğranması ise iki saatlik pişirmede erimelerini önler.
