Kül çöreği, Anadolu'nun en eski ekmek pişirme yöntemlerinden birinin ürünüdür. Fırın gerektirmediği için göçebe ve yayla kültürünün ekmeğidir; bugün de köylerde ve bağ bozumu dönemlerinde yapılır.
Yöntem basittir ama incelikleri vardır. Ekmek aleve değil, alevin bittiği yerde kalan sıcak küle gömülür. Kül mükemmel bir yalıtkandır: ısıyı yavaş ve her yönden eşit aktarır, bu yüzden ekmek yanmadan içine kadar pişer. Alev hâlâ varken gömülen hamur dıştan kömürleşir.
Hamurun sert yoğrulması da bu yüzdendir — yumuşak hamur külün içinde yayılır. Pişen ekmeğin dış kabuğu kalın olur ve küllenir; geleneksel olarak bu kabuk bezle silinip kazınır. Fırında yapılan versiyonu aynı tadı vermez ama kapalı döküm tencere benzer bir sonuç sağlar.
