Lig Durunca Taraftar Ne Yapar?

Cuma akşamı telefona bakıyorsun, bu hafta sonu takımın oynamıyor. Milli ara. Normalde pazar gününün etrafına kurulan bütün düzen bir anda dağılıyor. Maç saati yok, maç öncesi gerginliği yok, maçtan sonra grupta kopan kavga yok. Hafta sonu sanki bir parçası eksik kalmış gibi duruyor.

Taraftarlık bir alışkanlıklar zinciri. O zincirden bir halka çıkınca insan ne yapacağını bilemiyor. Milli ara da tam olarak bu: kulüp taraftarının iki haftalık zorunlu tatili.

Aynı forma, farklı duygu

Garip olan şu: milli maç da futbol, ekrandaki oyuncuların bir kısmı hafta içi desteklediğin ya da yuhaladığın isimler. Ama duygu bir türlü aynı olmuyor.

Kulübün sana ait. Kaybedince sen kaybediyorsun, kazanınca sen kazanıyorsun. Milli takım ise herkesin. Stadyumda yan yana oturduğun insan, bir hafta önce karşı tribünde bağırdığın kişi olabilir. O akşam aynı golü birlikte kutluyorsunuz. Bu güzel bir şey, ama sahiplik duygusunu bölüşünce yoğunluğu da azalıyor.

Bir de şu var: milli takımdaki oyuncular senin kulübünden değilse, onları bir anda sevmen gerekiyor. Geçen hafta sana gol atan forveti bu hafta alkışlıyorsun. Bu geçişi herkes aynı kolaylıkla yapamıyor, haha.

Sakatlık korkusu

Milli aranın bir de gizli kaygısı var ve her taraftar bunu bilir: sakatlık. Kendi takımının en iyi oyuncusu milli maçta oynarken insan maçı değil, onun dizlerini izliyor. Sert bir müdahale geldiğinde yüreğin ağzına geliyor. Çünkü o oyuncu iki hafta sonra senin maçında lazım.

Bu yüzden milli maç izleyen bir kulüp taraftarının kafası ikiye bölünmüş durumda. Bir yanı ülkesinin kazanmasını istiyor, öbür yanı "yeter ki kimse sakatlanmasın" diye dua ediyor. Hoca oyuncuyu doksan dakika oynatınca sevinmek mi gerek, kızmak mı, karar veremiyorsun.

Boşluğu doldurmanın yolları

Peki o iki hafta ne yapılıyor? Herkesin bir yöntemi var.

Bir kısmı alt liglere dönüyor. Normalde hiç bakmadığı maçları açıyor, memleketinin takımını takip ediyor. Milli arada oynanan alt lig maçları bir anda ilgi görmeye başlıyor. Futbol sevgisi bir yere akmak zorunda.

Bir kısmı transfer dedikodularına, istatistiklere, eski maç özetlerine gömülüyor. Maç yokken maçı konuşmak da bir çeşit taraftarlık. Kimisi halı sahaya daha sık gidiyor; izleyemediği futbolu oynuyor.

Bir kısmı da, itiraf edelim, rahatlıyor. Takımı kötü gidiyorsa milli ara bir nefes molası. İki hafta boyunca kimse kaybetmiyor, puan tablosu yerinde duruyor, sinirler dinleniyor. Hoca değişikliği de çoğu zaman tam bu arada yapılıyor zaten.

Turnuva zamanı herkes aynı forma

Milli takımın asıl büyüsü büyük turnuvalarda ortaya çıkıyor. Grup maçları başladığında o bölünmüş duygular bir anda birleşiyor. Sokakta farklı kulüp formaları yerine aynı kırmızı beyaz görünmeye başlıyor. Kahvehanede, balkonda, işyerinde herkes aynı maçı izliyor.

O günlerde kulüp rekabeti geçici olarak askıya alınıyor. Bir hafta önce birbirini yiyen iki taraftar, gol olunca birbirine sarılıyor. Futbolun bizi bölen değil birleştiren tarafını en çok o turnuva akşamlarında görüyoruz.

Ama sıradan bir milli arada, özellikle eleme maçlarında, o büyü tam oluşmuyor. Maç önemli ama henüz her şey değil. Taraftar da biraz izliyor, biraz başka işlerle uğraşıyor. Milli ara bu yüzden çoğu zaman bir turnuvanın provası gibi geçiyor: heyecan var ama perde henüz açılmamış.

Çocuklar için başka

Bir de çocuklar var. Onlar için milli takım bambaşka bir şey. Kulüp rekabetinin yükünü henüz taşımayan bir çocuk, ay yıldızlı formayı giydiğinde gerçekten gururlanıyor. Bizim büyüklerin ikiye bölünmüş kafası onlarda yok. Belki de milli maçları en saf haliyle yalnızca onlar izliyor.

Arkadaş grubunun sessizliği

Milli aranın en belirgin etkisi aslında mesaj gruplarında görülüyor. Normalde her hafta sonu hareketlenen futbol grupları sessizleşiyor. Birbirine laf atan, tahmin yapan, iddialaşan arkadaşlar ortak bir takım için buluşunca o tatlı kavga ortadan kalkıyor.

Herkes aynı tarafta olunca konuşacak şey azalıyor. Rekabet olmadan taraftarlık biraz tatsız kalıyor. Bu da taraftarlığın ne kadarının sevgi, ne kadarının tatlı bir düşmanlık olduğunu gösteriyor.

Ve lig geri döner

İki hafta sonra her şey kaldığı yerden devam ediyor. Grup yeniden hareketleniyor, pazar günleri yeniden şekilleniyor. Milli arada özlediğimiz şeyin maçın kendisi değil, maçın etrafında kurduğumuz bu küçük düzen olduğunu o zaman fark ediyoruz.

Belki milli aranın asıl işi de bu. Neyi sevdiğimizi, ondan birkaç haftalığına ayrı kalınca hatırlıyoruz.