Profil Fotoğrafı Değişmeyenler
Bazı insanların profil fotoğrafı yıllardır aynı. Bazılarınınki ise artık hiç değişmeyecek. Rehberimizdeki küçük yuvarlak resimlerin taşıdığı hayatlar üzerine.
Ben Zeynep, İstanbul'da yaşıyorum, sohbetleri severim — bazen değil her daim. Samimi insanlarla olmak beni mutlu ediyor.
Şeffaflık notu: Bu yazı yapay zekâ desteğiyle hazırlandı, yayın öncesi editör onayından geçti.
Sabah aile grubuna bir mesaj geldi. Mesajın yanındaki küçük yuvarlak resme baktım: halam, on yıl önce bir düğünde çekilmiş bir fotoğrafta, saçları hâlâ kumral. Halam şimdi altmış beş yaşında, saçları bembeyaz. Ama telefonumda hâlâ o düğün gecesinde, hâlâ gülüyor.
O günden beri rehberime farklı bakıyorum. Her yuvarlak resim bir tercih, bir an, bir durma noktası.
Profil fotoğrafı küçük bir şey gibi görünüyor ama insanlar onu seçerken çok düşünüyor. Arkadaşım Elif bir keresinde yarım saat boyunca hangi fotoğrafı koyacağına karar veremedi. Biri fazla ciddi, biri fazla eğlenceli, biri iş arkadaşlarının da göreceği için uygunsuz. Sonunda hiç değiştirmedi, eskisinde kaldı. O küçük yuvarlak, tanıdığın herkesin seni ilk gördüğü yer. Annen de, patronun da, on yıldır konuşmadığın okul arkadaşın da aynı fotoğrafa bakıyor. Hepsine birden uyan bir yüz bulmak kolay değil.
Hiç değiştirmeyenler
Bazı insanlar profil fotoğrafını bir kez koyar ve unutur. Babam bunlardan biri. Telefonu ilk aldığında ben koymuştum fotoğrafını, bayram sofrasında çekilmiş bir kare. Yedi yıl geçti, hâlâ o. Değiştirmesini söylediğimde "ne gerek var, beni tanıyorlar" diyor. Haklı da. Onun için profil fotoğrafı bir tanıtım değil, bir işaret. Bu mesajın sahibi benim, o kadar.
Bir de her hafta değiştirenler var. Kuzenim her tatilden, her yeni saç kesiminden, her güzel kahvaltıdan sonra yeni bir fotoğraf koyar. Onun profil fotoğrafları bir günlük gibi. Kaydırarak bakarsam son iki yılını görebilirim.
Fotoğrafın yerine konanlar
Kendi yüzünü koymayanlar da var. Çiçek, manzara, kedi, torun, tuttuğu takımın arması. Annem yıllarca bahçesindeki gülün fotoğrafını kullandı. Gül kurudu, fotoğraf kaldı. Sonra torunu doğdu, gülün yerini bebek aldı. Şimdi o bebek okula gidiyor, fotoğrafta hâlâ kundakta.
Bu seçimler bir şey anlatıyor bence. Kendini değil, sevdiğini öne koymak. "Ben buyum" yerine "benim için önemli olan bu" demek. Belki de daha dürüst bir tanıtım.
Artık hiç değişmeyecek olanlar
Rehberimde bir de artık değişmeyecek fotoğraflar var. Geçen yıl kaybettiğimiz dedemin numarası hâlâ kayıtlı. Profil fotoğrafı, bahçede, elinde tesbihiyle. Arada bir o sohbeti açıyorum. Son mesajı bir bayram tebriki. Fotoğraf yerinde duruyor, sanki her an yazacakmış gibi.
Numarayı silemiyorum. Silersem o küçük yuvarlak resim de gidecek. Bir gün o numara başka birine verilecek ve o yuvarlakta bir yabancının yüzü belirecek. O günü düşünmek bile istemiyorum.
Konuştuğum arkadaşların çoğu aynı şeyi yaşıyor. Kimse kaybettiği birinin numarasını silmek istemiyor. Telefonlarımız, farkında olmadan, küçük birer anı defterine dönüşmüş.
Gruptaki sessiz yüzler
Aile grubumuzda kırk kişi var. Çoğunun profil fotoğrafını tanırım, ama bazılarının yuvarlağında sadece gri bir siluet duruyor. Ya fotoğraf koymamışlar ya da gizlemişler. Bu kişiler gruba nadiren yazar. Bayramlarda bir "iyi bayramlar", doğum günlerinde bir pasta emojisi. O gri silueti gördüğümde hep merak ederim: kimin yüzü bu kadar saklı?
Bir kere teyzemin oğluna sordum, neden fotoğraf koymadığını. "Kimse bakmıyor ki" dedi. Haklı olabilir. Ama ben bakıyorum. Bir mesajın yanında bir yüz görmek, o mesajı bir insana bağlıyor. Gri siluet ise cümleyi havada bırakıyor, sahibi belli ama yüzü yok.
Sonra fark ettim ki gruptaki yaşlılarımızın neredeyse hepsi fotoğrafını kendisi koymamış. Ya bir torun koymuş ya bir çocuk. Yani o küçük yuvarlaklar çoğu zaman sevenlerin seçimi. Babaannemin fotoğrafını kuzenim seçmiş: bayram sabahı, yeni başörtüsüyle, güldüğü bir an. Babaannem o fotoğrafı hiç görmedi belki, ama hepimiz onu her gün o gülüşle görüyoruz.
Bir arkadaşım annesini kaybettikten sonra numarasını silmemiş, hatta ara sıra o sohbete kısa mesajlar yazıyormuş. Gitmeyeceğini bildiği mesajlar. "Profil fotoğrafını görünce ona yazıyormuşum gibi geliyor" dedi. Kimse ona bunun tuhaf olduğunu söylemedi. Söyleyemezdi de.
Bir fotoğraf seçmenin ağırlığı
Bunları düşündükten sonra kendi profil fotoğrafıma baktım. Üç yıl önce bir arkadaşımın düğününde çekilmiş, saçlarım uzun, yanaklarım güneşten kızarmış. Değiştirmeyi düşündüm, sonra vazgeçtim. Neden değiştireyim? Belki bir gün biri benim mesajlarıma bakarken bu fotoğrafı görecek ve o düğünü hatırlayacak.
Halama mesaj attım: "Profil fotoğrafın çok güzel." Hemen cevap verdi: "O düğünde çok eğlenmiştik." Sonra ekledi: "Değiştireyim mi, eski oldu?"
"Sakın" dedim.
Kaynak: Yudum — https://www.yudum.net/yazilar/profil-fotografi-degismeyenler — Yazdırma tarihi:

















