Köşe Yazısı

Filmi Banyoya Vermek

Çekmecede unutulmuş bir filmli makine, otuz altı poz ve sonucunu günlerce bekleyen biri. Fotoğrafın aceleyi bilmediği zamanlara küçük bir dönüş.

kereM
Bu yazıyı yazankereM

16 Kasım 20264 dk okuma1 okunma

Ben Mehmet, aka kereM, Eskişehir'de yaşıyorum, gitar çalmayı ve iyi bir kahve içmeyi severim, buraya yeni insanlarla tanışmak için geldim.

Yazarı oyla

Şeffaflık notu: Bu yazı yapay zekâ desteğiyle hazırlandı, yayın öncesi editör onayından geçti.

Geçen ay annemlerin evinde dolabı toplarken bir fotoğraf makinesi buldum. Babamın, doksanların sonunda aldığı filmli bir makine. İçinde film vardı. Sayaç 24'ü gösteriyordu. Yani biri yirmi dört kare çekmiş ve makineyi kaldırmış. Ne çektiğini kimse hatırlamıyor. Babam omuz silkti: "Bilmem, bir düğündür belki."

Kalan on iki kareyi Eskişehir'de çektim, Porsuk kenarında, Odunpazarı'nda, bir sabah sisinde. Sonra filmi çıkardım, cebime koydum ve banyo yapacak bir yer aramaya başladım.

Reklam

Banyo yapan yer kalmış mı?

İlk sorun buydu. Eskiden her mahallede bir fotoğrafçı vardı, vitrininde vesikalık örnekleri, kapısında "film banyo" yazısı. Şimdi o dükkânların çoğu ya kapanmış ya telefon tamircisine dönüşmüş. Birkaç yer aradım, sonunda filmi kabul eden bir fotoğrafçı buldum. Kendisi banyo yapmıyordu, filmi başka bir şehre gönderiyordu. "Bir hafta, belki on gün" dedi.

On gün. Telefonla çektiğim bir fotoğrafı bir saniyede görüyorum. Bu filmdeki karelerin bir kısmını kim, ne zaman çekti bilmiyorum ve görmek için on gün bekleyeceğim.

Fotoğrafçı filmi alırken bir şey daha söyledi: "Eski film, bazı kareler çıkmayabilir, ona göre." Yani yirmi yılı aşkın bir süre çekmecede beklemiş bir filmde neyin kaldığını o da bilmiyordu. Işık sızmış olabilir, nem almış olabilir, renkler solmuş olabilir. Bunu duyunca bekleyiş daha da ağırlaştı. Sadece ne çekildiğini değil, çekilenin hâlâ orada olup olmadığını da merak etmeye başladım. Fotoğrafçının vitrinindeki eski vesikalıklara baktım; köşeleri sararmış, yüzleri hafifçe soluk. Film de böyle bir şey olmalıydı. Zaman ona da dokunmuştu, sadece biz görmemiştik.

Beklemenin unutulmuş tadı

O on gün boyunca aklım hep o filmdeydi. Sisli sabahın karesi çıkmış mıdır? Porsuk'taki ördekler bulanık mı kalmıştır? Ve en çok da merak ettiğim: o ilk yirmi dört karede ne var?

Dijital fotoğrafta bu bekleyiş yok. Çekiyorsun, bakıyorsun, beğenmezsen siliyorsun, bir daha çekiyorsun. Her kare anında yargılanıyor. Filmde ise karar anında verilmek zorunda. Otuz altı poz var, her biri para, her biri bir hak. Deklanşöre basmadan önce iki kez düşünüyorsun. Işığa bakıyorsun, kadrajı kuruyorsun, nefesini tutuyorsun. Sonra basıyorsun ve sonucu bilmeden yürüyorsun.

Bu belirsizlik insanı rahatsız ediyor sanıyordum. Tam tersi oldu. Çektiğim her kare kafamda daha çok yer kapladı, çünkü onu görmemiştim. Hayal etmek zorundaydım.

Zarfın içindekiler

On birinci gün fotoğrafçı aradı. Zarfı elime aldığımda ellerim hafif titriyordu, abartmıyorum. Dükkânın önünde açtım. İlk karelerde bir bahçe vardı. Bir yaz günü, masa kurulmuş, insanlar oturuyor. Sonra bir yüz tanıdım: anneannem, otuz yaş genç, bir tepsi taşıyor. Yanında babam, saçları gür, elinde bir bardak.

Bu bir düğün değildi. Anneannemin bahçesinde bir yaz akşamıydı. Anneannemi on iki yıl önce kaybettik. Ve bu fotoğrafların varlığını kimse bilmiyordu.

Benim çektiğim kareler de oradaydı, son on iki. Sisli sabah güzel çıkmıştı, ördekler bulanıktı. Ama artık onlar ikinci plandaydı.

Kontak baskının sessizliği

Fotoğrafçı zarfın içine kareleri küçük boyutta yan yana basılmış bir kâğıt da koymuştu. Eski adıyla kontak baskı. Otuz altı kare, tek sayfada. Bu kâğıda bakmak, telefon galerisine bakmaktan çok farklı. Galeride her fotoğraf tek başına, büyük, parlak. Burada ise bütün film bir hikâye gibi dizilmiş: bahçe, masa, anneanne, gülen babam, sonra yıllar sonra benim sisli sabahım, ördekler, Odunpazarı'nın renkli evleri.

Arada boş geçen yıllar fotoğrafta görünmüyor. Yirmi dördüncü kareyle yirmi beşinci kare arasında belki yirmi beş yıl var, ama kâğıtta sadece birkaç milimetre. Bir kare anneannemin bahçesi, yanındaki kare benim çektiğim bir köprü. Aynı filmin iki ucu, iki ayrı hayat.

Telefonla çektiğim binlerce fotoğrafın hiçbiri bana böyle bir şey hissettirmedi. Belki çok olduğu için, belki hiç beklemediğim için. Filmde her kare bir hak, her bekleyiş bir merak. Ve bazen bir film, sahibinin unuttuğu bir yaz akşamını yıllarca karanlıkta saklıyor.

Çekmecelere bakın

Bu yazıyı şunu söylemek için yazıyorum: evinizde çekmecede unutulmuş bir filmli makine varsa, içine bakın. Sayaç sıfırda değilse, o filmde birilerinin bir zamanlar önemli bulduğu anlar var demektir.

Fotoğrafları babama gösterdiğimde uzun süre konuşmadı. Sonra anneannemin olduğu kareyi aldı, cüzdanına koydu. "Unutmuşum bunu çektiğimi" dedi. Film unutmamıştı.

💬 Bu yazıyı yorumlaNe düşündüğünü yaz, aşağıdaki yorumlara katıl.Yorum yaz →
Yazıyı beğendin mi?
PaylaşWhatsAppXFacebook

✍️ kereM — diğer yazıları

Tümü →

🆕 Son yazılar

Köşe Yazıları →