Tribünde Yanımdaki Adam
Doksan dakika boyunca omuz omuza bağırdığın, gol sevincinde sarıldığın ama adını hiç öğrenmediğin biri. Tribünün en kısa ve en yoğun dostlukları.
Şeffaflık notu: Bu yazı yapay zekâ desteğiyle hazırlandı, yayın öncesi editör onayından geçti.
Maç başlamadan on dakika önce yerime oturdum. Sağımdaki koltukta elli yaşlarında, gri saçlı, kalın montlu bir adam vardı. Selamlaştık, o kadar. Termosundan çay doldurdu, bana da uzattı. "Soğuk olur bu akşam" dedi. Haklıydı. Yetmişinci dakikada takım golü attığında o adama, adını bile bilmediğim o adama sarıldım. İkimiz de bağırıyorduk. Maç bitince el sıkıştık, "haftaya görüşürüz" dedi. Kalabalığın içinde kayboldu.
Adını hâlâ bilmiyorum. Ama o akşamı onunla geçirdim.
Doksan dakikalık akrabalık
Tribün tuhaf bir yer. Hayatın başka hiçbir yerinde bir yabancıyla bu kadar çabuk bu kadar yakın olmazsın. Otobüste yanındakine dokunmamak için büzülürsün, sinemada koltuk kolçağı için sessiz bir savaş verirsin. Tribünde ise bir yabancının omzuna yaslanır, kolunu onun boynuna atar, hakem kararına birlikte isyan edersin.
Bunu mümkün kılan şey ortak bir dert. Aynı formayı giyen herkes, o doksan dakika boyunca aynı aileden sayılır. Kimse kimseye mesleğini, memleketini, kime oy verdiğini sormaz. Sorulan tek soru şudur: "Ne zamandan beri geliyorsun?" Cevap da bir tür kimlik kartıdır.
Bu yüzden yeni gelenlere hep aynı şeyi söylerim: ilk maçında yanındakine selam ver. Gerisi kendiliğinden gelir. İkinci yarının başında kimin ne zamandan beri geldiğini, hangi maçı hiç unutmadığını, hangi oyuncuya neden kızdığını öğrenirsin. Devre arasında simit bölüşülür, bir sonraki deplasmana kimin gideceği konuşulur. Bunların hiçbiri bir arkadaşlık sözü değildir. Ama her hafta aynı koltuklarda oturan insanlar arasında, adı konmamış bir tanışıklık birikir. Sezon sonunda bir koltuk boş kaldığında, kimin gelmediğini herkes fark eder ve biri mutlaka sorar: "Bizim abi nerede, hayırdır?"
Sesli yorumcular ve sessiz bilgeler
Her tribün sırasında tipler bellidir. Bir tane sesli yorumcu vardır, her pası yorumlar, her oyuncuya ad takar, teknik direktörün yerine oyuncu değiştirir. Onun yanında mutlaka sessiz bir bilge oturur, tüm maç boyunca tek kelime etmez, sadece kritik anda "bu pozisyon gol olur" der ve gol olur.
Bir de çocuğunu ilk kez getiren baba vardır. Maçtan çok çocuğa bakar. Çocuk tezahüratları öğrenmeye çalışır, babası kulağına sözleri fısıldar. Gol olunca baba önce çocuğunu kucaklar, sonra sahaya döner. O sahneyi her gördüğümde kendi ilk maçım aklıma gelir. Ben de babamın elini tutarak çıkmıştım o merdivenleri.
Kaybedince de aynı sıra
Kazanınca tribün dostluğu kolaydır. Asıl sınav kaybedince başlar. Takım üç gol yemiş, son dakikalar oynanıyor, stat boşalmaya başlamış. Yanındaki adam kalkıp gitse kimse ayıplamaz. Ama çoğu zaman gitmez. Oturur, son düdüğü bekler, sonra omzuna vurup "bir dahakine" der.
O "bir dahakine", aslında "ben yine buradayım" demektir. Kötü günde de aynı koltuğa oturacağım, sen de otur. Bu söz verilmez, ima edilir. Ve çoğu zaman tutulur.
Maç sonrası merdivenler
Bir de maçtan çıkış var. Binlerce insan aynı anda aynı merdivenlere yöneliyor. Kazandıysak merdivenler şarkılarla iner, kaybettiysek sessizce. Ama her iki durumda da o kalabalığın içinde bir düzen vardır. Yaşlı biri yavaşlayınca arkadakiler bekler, çocuklu aileye yol açılır, düşen atkıyı biri yerden alıp sahibine uzatır.
Geçen sezon bir maç çıkışında önümdeki çocuğun elinden bayrağı düştü. Arkadan gelen kalabalık durdu, biri eğilip bayrağı aldı, çocuğa verdi, saçını okşadı. Çocuğun babası "sağ ol abi" dedi. Adam "ne demek" dedi ve yürümeye devam etti. Kimse kimseyi tanımıyordu.
Turnikeden çıkınca o aile dağılır. Herkes kendi otobüsüne, kendi arabasına, kendi semtine gider. Pazartesi işte, okulda, çarşıda birbirimizin yanından geçsek tanımayız. Tribünün dostluğu stadın duvarlarıyla sınırlı. Belki bu yüzden bu kadar yoğun. Kısa olduğunu bildiğin bir şeye kendini daha kolay veriyorsun.
Ekranın veremediği
Maçları çoğu zaman evden, telefondan, kahveden izliyoruz. Daha rahat, daha ucuz, daha sıcak. Görüntü daha net, tekrarlar anında, istatistikler ekranın köşesinde. Ama ekran sana yanındaki adamı veremiyor. Termostan uzatılan çayı, gol anındaki yabancı kucaklamasını, kaybedince omza vurulan eli veremiyor.
Belki de stada gitmeye devam etmemizin sebebi futbol değil, bu kısa akrabalıklar. Haftada bir, doksan dakikalığına, adını bilmediğimiz insanlarla aynı aileden olmak.
Haftaya yine gideceğim. Gri saçlı adam yine oradaysa bu kez adını soracağım. Belki de sormam. Bazı dostluklar adsız kaldıkça güzel.
Kaynak: Yudum — https://www.yudum.net/yazilar/tribunde-yanimdaki-adam — Yazdırma tarihi:

















