Sesli Mesaj Çağında Telefonla Aramak

Geçen gün bir arkadaşımı aradım. Açmadı. On saniye sonra mesaj geldi: "Bir şey mi oldu?" Hiçbir şey olmamıştı; sadece sesini duymak istemiştim. Ama artık telefonun çalması, kötü haberin habercisi gibi.

Ne zaman kabalık oldu?

Bir yerlerde sessizce anlaştık: aramak, karşındakinin vaktine izinsiz girmek demek. Mesaj naziktir, çünkü cevabı erteleyebilirsin. Sesli mesaj daha da nazik: hem sesini duyurursun hem kimseyi o an bağlamazsın. Mantıklı. Fakat kolaylık her zaman iyileşme değildir. Bazı şeyler kolaylaştıkça hafifliyor.

Konuşma dediğimiz şey sırayla yapılan iki monologdan ibaret değil. Araya giren "ıı", cümlenin ortasında gelen kahkaha, karşı taraf sustuğunda kurulan o kısa sessizlik — hepsi konuşmanın bir parçası. Sesli mesajda bunların hiçbiri yok. Sen tamamlanmış bir cümle gönderiyorsun, o tamamlanmış bir cümle gönderiyor. Düzgün, temiz ve biraz da ölü.

Duyulmakla bilgilendirilmek aynı şey değil

İnsan konuşurken bilgi vermez yalnızca; ses tonuyla "iyiyim" derken iyi olmadığını da belli eder. Annem telefonda "ben iyiyim kızım" der, ben o cümlenin altındaki yorgunluğu duyarım. O yorgunluk sesli mesaja geçmiyor. Çünkü sesli mesaj kaydedilir, beğenilmezse silinir, yeniden çekilir. Yani gösterilmek istenen hâl gönderilir; olan hâl değil.

Canlı konuşmanın güzelliği tam da düzeltilemez olmasında. Ağzından çıkanı geri alamazsın, sesin titremesini kesemezsin. Riskli, evet. Ama insanın insana en yakın olduğu an da o.

Bir teklif

Kimseye "telefonu kapat, ara" demiyorum; hayat o kadar boş değil ve herkesin bir sebebi var. Ama şöyle bir şey öneriyorum: haftada bir kişi. Sadece bir kişi. Sebepsiz.

Sebepsiz aramak, "senin için ayıracak vaktim var" demenin en kısa yolu. Karşındaki de bunu duyuyor, inan. İlk üç saniye şaşırıyor — "hayırdır?" — sonra ses yumuşuyor. O yumuşama için değer.

Bir de şu var: biz burada, sohbet odalarında yıllardır yazışıyoruz. Yazarak da dost olunuyor, orası kesin. Ama tanıdığım en eski sohbet arkadaşlarımın sesini ilk duyduğum günleri hâlâ hatırlıyorum. Ekranda yıllardır tanıdığın biri, sesini duyduğun an başka birine dönüşüyor. Daha gerçek birine.

Belki de mesele şu: yazı bizi birbirimize yaklaştırdı, ses ise birbirimizden emin etti.

Bugün birini ara. Konuşacak bir şeyin olmasına gerek yok; zaten en güzel konuşmalar konuşacak bir şey olmadan başlayanlar.