ABD'de çip sektörü işgücü arıyor, topluluk kolejleri devreye girdi

Ethan Mock, üç yıl boyunca bir spor salonunda yarı zamanlı çalışarak işletme okudu ve geride yüz bin doları aşan bir borç bıraktı. Northern Arizona Üniversitesi'ndeki beşinci ve son yılında, kendi bölümünün dışında istikrarlı bir kariyer aramaya başladı. Bu arayış onu Arizona'da, yarı iletken üretiminin kalbine yakın bir sınıfa götürdü.

İşletme öğrencisinden temiz oda teknisyenliğine

Mock, temmuzda radyodan Rio Salado College'ın harçsız ve üç ay süren yoğun yarı iletken programını duydu. Alanla ilgili hiçbir geçmişi olmamasına rağmen hemen başvurdu. Onu çeken şey, programın Arizona'daki büyük çip üreticileriyle görüşme fırsatı sunmasıydı. İki ay sonra koruyucu giysiyle bir laboratuvarın içindeydi ve ince silikon dilimlerini akıllı telefonlara, robotlara ve veri merkezlerine güç veren çiplere dönüştüren gelişmiş makineleri kullanıyordu.

23 yaşındaki Mock, gelişen bir sektörde yer almak istediğini söyledi. Çip üretiminin özüne bu kadar erken inmenin kendisi için çok heyecan verici olduğunu da ekledi.

Sınıfta yalnızca onun gibi gençler yoktu. Aynı grupta 64 yaşında bir ortaokul öğretmeni, yakın zamanda işten çıkarılmış ellili yaşlarında bir yazılımcı, diplomasız platform işçileri ve geleneksel üniversiteye alternatif arayan genç öğrenciler de vardı.

Sektörün korkulu rüyası: işgücü açığı

Bu kısa programların ortaya çıkış nedeni, dünyanın önde gelen çip üreticilerinin ABD'deki yeni tesislerini çalıştıracak eleman bulmakta zorlanması. 2022 tarihli CHIPS Yasası'nın yerli üretimi artırma hedefiyle teşvik ettiği şirketler, ülkedeki yeni yarı iletken fabrikalarına sekiz yüz milyar doları aşan yatırım yaptı.

Küresel çip sanayi birliği SEMI'de yetenek girişimlerini yöneten ve CHIPS Yasası'yla finanse edilen bir iş gücü geliştirme programını yürüten Shari Liss'e göre ABD yarı iletken sektörü 2030'a kadar 157 bin kadar tam zamanlı çalışan açığıyla karşılaşabilir. Uzmanlar, en sert eksiklerin Texas, Ohio, California, New York ve Arizona'da yaşanacağını belirtiyor. Bu durum üretim planlarını aksatabilir ve ABD'nin yapay zekâda lider olma hedefine zarar verebilir. Liss, geceleri uykusunu kaçıran şeyin bu kadar pozisyonun nasıl dolduracağı sorusu olduğunu, görevin ürkütücü olduğunu söyledi.

Kısa ve uygulamalı programlar nasıl işliyor?

Ulusal Bilim Vakfı gibi federal kurumlar ile TSMC, Samsung ve SK Hynix gibi üreticiler bu ortaklıkları finanse ediyor. Hükümetler ve fabrika kuran şirketler, yerel okulların ekipman almasına yardım ediyor, sektörün acil ihtiyaç duyduğu temel becerileri de okullara aktarıyor. Böylece eğitim doğrudan ihtiyaca göre şekilleniyor.

Tempe'deki Rio Salado College, bir zamanlar iki yıla varan derslerini kısaltan okullardan biri. TSMC ve Intel gibi şirketlerle görüşen kolej, bu sonbaharda halka açık, ücretsiz ve on iki hafta süren bir program başlattı. Gazilere yönelik daha eski bir sürüm yaklaşık on beş yıl önce başlamıştı. O dönemde Arizona'daki hiçbir topluluk koleji yarı iletken üretimi programı sunmuyordu ve Intel giriş seviyesi işler için iki yıllık ön lisans diploması arıyordu. Bunu kolejde teknoloji ve mühendislik derslerini yöneten Rick Vaughn anlattı.

Bu sonbaharda yaklaşık bir düzine öğrenci programa devam ediyor. Öğrenciler önce sanal gerçeklik başlıklarıyla üretim prosedürlerini öğreniyor. Ardından Arizona Eyalet Üniversitesi'nin temiz oda laboratuvarlarında yaklaşık yirmi saat uygulamalı eğitim alıyor; toz kapmasını önleyen tam koruyucu giysi ve gözlük takıyorlar.

Benzer kısa yollar Texas'taki Austin Community College'da, Kaliforniya'daki West Valley College'da ve daha pek çok okulda var. SEMI'ye göre iki yüzü aşkın topluluk koleji ve üniversite, yeni fabrikalar devreye girerken çalışan yetiştirmek için kuruluşla koordinasyon içinde.

Neden önemli?

Çip üretimi dünyanın en karmaşık imalat süreçlerinden biri. Fabrikalarda üretim ekipmanını bakımda tutan ve onaran teknisyenler olmadan en pahalı tesis bile verimli çalışamaz. Bu nedenle sektör, yalnızca mühendis değil, sahada çalışacak yetkin ara eleman da arıyor.

Kısa programlar, dört yıllık bir üniversite taahhüdü gerektirmediği için öğrencileri borçlandırmadan iyi ücretli yerel işlere ulaştırma iddiasında. Vaughn bunun sektöre inandırıcı bir giriş yolu olduğunu söylüyor. Mock gibi, mezun olmak üzereyken kariyerini yeniden düşünenler için bu seçenek, hem zaman hem maliyet açısından cazip görünüyor.

Arka plan

Yarı iletken fabrikaları ağır ekipman, aşırı temizlik koşulları ve çok sayıda hassas adım gerektirdiğinden, yeni bir çalışanın sahaya uyum sağlaması zaman alır. Eğitim programlarının fabrikaların yakınında, sektörün diliyle tasarlanması bu uyum süresini kısaltmayı amaçlıyor.

Bu tür iş birlikleri, ABD'de sanayi politikasının yalnızca fabrika inşasıyla değil, o fabrikaları işletecek insan kaynağının hazırlanmasıyla da ilgili olduğunu gösteriyor. Teşviklerin sonuç verip vermeyeceği, binaların yanı sıra yetişmiş çalışanların da zamanında hazır olmasına bağlı.