Cengiz Bektaş, 26 Kasım 1934 tarihinde Denizli’de doğmuş ve 20 Mart 2020 tarihinde İstanbul’da vefat etmiş bir Türk mimarı, şairi ve yazar olarak tanınır. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde iç mimarlık ve mimarlık bölümlerini tamamladıktan sonra, 1959’da Münih Teknik Üniversitesi’nden mimarlık diplomasını almış ve 1960’da Alman Şehircilik Akademisi’nde ek kurslar almıştır. Münih’te, Prof. Dr. Fred Angerer ve Alexander Baron von Branca ile ortak bir ofisi yönetmiş, ardından serbest mimar olarak çalışmaya devam etmiştir.
1962 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olarak göreve başlayan Bektaş, burada inşaat işlerinden sorumlu mimarlık bürosunu yönetmiş, fakat kendi isteğiyle üniversiteden ayrılmıştır. 1963’ten itibaren özel sektörde çalışmaya başlayan sanatçı, 1966‑1969 yılları arasında Zafer Mühendislik Mimarlık Yüksek Okulu’nda öğretim görevi yapmış ve Trakya Üniversitesi’nde iki yıl “Halk Yapı Sanatı” dersleri vermiştir. 1999 sonbaharından itibaren Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde şehircilik bölümü yüksek lisans öğrencilerine “Kültürün Planlamaya Etkisi” konusunu, Güzel Sanatlar Fakültesi’nde ise “Estetik” üzerine dersler vermiş, ayrıca Makedonya, Amerika ve Almanya’da konuk öğretim üyeliği ve konferanslar da gerçekleştirmiştir. Ulusal ve uluslararası mimarlık yarışmalarında 25’den fazla ödül kazanarak, Cumhuriyet dönemi mimarisine önemli eserler kazandırmıştır.
Bektaş’ın mimari portföyü, Etimesgut Camii (Ankara, 1964) ve Babadağlılar İşhanı (Denizli, 1973) gibi kamu yapılarından, Türk Dil Kurumu (Ankara, 1974) ve Kantoğan Evi (Datça, 1977) gibi kültürel projelere kadar geniş bir yelpazeyi kapsar. Mersin’deki Mertim Gökdeleni (1987), İstanbul’daki Hakiç Evi (1988) ve Bakırköy Uluslararası Sanayi Bankası (1988) gibi modern yapılarının yanı sıra, Balıkesir’deki Ayfer Yağcı İşhanı (1989) ve Büyükada Türk‑İsveç Kültür Evi (1989) gibi yerel karakter taşıyan eserler de onun imzasını taşır. Akdeniz Üniversitesi’nde Olbia Sosyal Merkezi (1999) projesiyle Aga Han ödülünü alan Bektaş, aynı üniversitenin Meltem girişinin 2019’da sökülmesi gibi zaman zaman tartışmalı durumlarla da karşılaşmıştır. Son yıllarda Aydın’da Aphrodisias Oct Müzesi (2007) ve Çine Arıcılık Müzesi (2010) gibi kültür mirasını koruyan projelere imza atmıştır.
Yazar kimliğini de sürdüren Bektaş, 1959’da “Korkunç Yıllar” adlı eseriyle edebiyat dünyasına adım atmış, ardından “Kişi” (1964), “Mimarlıkta Eleştiri” (1967) ve “Koca Sinan” (1968) gibi eserlerle yazarlığını pekiştirmiştir. 1970’lerde “Akdeniz” ve “Dört Kişiydiler Bir De Ben” gibi kitapları, 1974’te “Mor”, 1978’de “Yeryüzünün Yüreği” ve “Sappho Üzerine Konuşmalar” gibi eserleri yayımlanmıştır. 1980’lerde “Benim Oğlum Bina Okur”, “Zeytinli Fırın Sokağı”, “Koca Rıza” ve “Duvarların Dışı Da Senin” gibi farklı temalarda kitaplar kaleme almış, 1983’te “Bodrum: Halk Yapı Sanatından Bir Örnek” adlı çalışmasıyla da mimarlık ve halk sanatını birleştirmiştir. 1987’de “Fide” adlı kitabıyla edebi üretimini sürdürmüş, böylece mimarlık, şiir ve eleştiri alanlarında çok yönlü bir miras bırakmıştır.
