İngilizce, kökeni 5. yüzyıl İngiltere'sine dayanan, Batı Cermen dilleri ailesinden bir dil olarak karşımıza çıkıyor. Bugün hem Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda gibi ülkelerde anadil olarak konuşuluyor hem de İrlanda ve Karayipler gibi bölgelerde önemli bir yere sahip.
Bununla birlikte, dünya genelinde birçok ulusta ikinci dil veya resmi dil statüsünde bulunuyor; özellikle İngiliz Milletler Topluluğu'na üye devletlerde ve uluslararası platformlarda sıkça tercih ediliyor.
Modern dünyada, farklı ana dillere sahip insanların bir araya geldiğinde kullandığı ilk "küresel ortak dil" unvanını kazanan İngilizce, bilimden ticarete, havacılıktan eğlenceye, radyodan diplomasiye kadar pek çok alanda uluslararası bir iletişim dili haline gelmiş durumda. Bu yaygınlaşmanın arkasında ise tarih boyunca genişleyen Britanya İmparatorluğu'nun etkisi ve II. Dünya Savaşı sonrası Amerika Birleşik Devletleri'nin artan ekonomik ve kültürel gücü yatıyor.
İngilizce kelimesinin kökenine indiğimizde, Eski İngilizcedeki "Englisc" kelimesine ulaşıyoruz. Bu isim, Britanya adalarına yerleşen Anglus kavminden geliyor ve bu kavmin kökeninin de günümüzdeki Schleswig-Holstein bölgesinde bulunan Angeln yarımadasıyla bağlantılı olduğu düşünülüyor. Hatta "England" yani "İngiltere" ismi bile Eski İngilizcedeki "Engla land" yani "Anglusların ülkesi" tamlamasından türemiş.
Orta İngilizce döneminde yazım konusunda çeşitlilikler yaşanmış; metinlerde "Englissh", "Englysshe" ve "English" gibi farklı kullanımlar görebiliyoruz. 16. yüzyıldan itibaren ise İskoçya'da yerel yazı dili "Scottis/Scots" olarak anılmaya başlanmış ve "Inglis" terimi daha çok İngiltere'yi işaret eden dar bir anlamda kullanılmaya devam etmiş.
Günümüzde bu dilin kendi adı "English" olarak kabul ediliyor. Diğer dillerdeki karşılıkları ise genellikle Latince-Fransızca kökenli biçimlerden türemiş; örneğin Fransızca'da "anglais", İtalyanca'da "inglese", İspanyolca'da "inglés" ve Türkçede "İngilizce" gibi.
