Buğu kebabı, Osmanlı mutfağından gelen ve etin kapalı kapta kendi buharıyla pişirildiği bir yöntemin adıdır. Kâğıt kebabı, testi kebabı ve güveçle aynı aileden gelir; farkı sıradan bir tencerede yapılabilmesidir.
Yöntemin özü suyun dışarı kaçmamasıdır. Et ve sebzeler pişerken bol su salar; kapalı tencerede bu su buharlaşıp yoğuşarak sürekli geri döner. Sonuç, dışarıdan neredeyse hiç su eklenmeden pişen ve tadı yoğunlaşmış bir yemektir.
Etin mühürlenmemesi bilinçli bir tercihtir — buğulamada aranan kızarmış tat değil, saf et ve sebze aromasıdır. Kapağın pişme boyunca açılmaması da kritiktir; her açılışta hem buhar hem ısı kaybolur, malzemeler kurumaya başlar.
