Şerbet, Osmanlı mutfağının en köklü içecek geleneğidir. Adı Arapça şarâb (içecek) kökünden gelir. Meyve, çiçek, baharat ve bitki kökleriyle hazırlanan onlarca çeşidi vardır: demirhindi, gül, menekşe, koruk, gelincik, meyan kökü ve karanfil şerbeti bunların en bilinenleridir.
Ortak yöntem basittir: aroma verecek malzeme şekerli suda kaynatılır, demlendirilir ve soğuk servis edilir. Şeker burada yalnızca tatlandırıcı değil, koruyucudur da — geleneksel şerbetler buzdolabı olmadan günlerce saklanabilirdi.
Aromanın korunması için iki kural vardır: uçucu bileşen taşıyan malzemeler (gül suyu, limon suyu, taze bitkiler) ateşten sonra eklenir ve içecek demlendirilerek çıkarılır. Uzun kaynatma tadı yoğunlaştırmaz, aksine kokuyu uçurur.
