Sirkencubin, Osmanlı ve İran mutfaklarının en eski şerbetlerindendir; adı Farsça sirke ve engübin (bal) sözcüklerinin birleşimidir. Klasik tıp metinlerinde serinletici ve hazmı kolaylaştırıcı olarak geçer.
Ekşi-tatlı dengesi üzerine kurulu bir içecektir. Sirkenin asidi balın yoğun tatlılığını keser; ortaya ne şerbet kadar ağır ne limonata kadar keskin bir içecek çıkar.
Sirkenin kaynatılması atlanmaması gereken adımdır — çiğ sirkeyle hazırlanan karışım keskin kokar ve içilmesi zor olur; kaynatma uçucu asetik asidin bir bölümünü uçurur ve tadı yuvarlatır. Şurup konsantre olarak saklanır, servis sırasında seyreltilir; bu, Osmanlı şerbetçiliğinin klasik yöntemidir.
