Bir Süre Hiçbir Şeye Dokunmuyoruz

Son birkaç haftadır Yudum'a giren biri yeni bir düğme, yeni bir sayfa, yeni bir özellik görmedi. Bu bir unutkanlık değil, bir karar. Bir süre hiçbir şeye dokunmuyoruz.

Bunu yazmak bana tuhaf geliyor, çünkü yirmi sekiz yıldır bu işin içindeyim ve çoğu zaman bir şey eklemekle, bir şeyi değiştirmekle meşguldüm. Durmak benim için doğal bir hâl değil. Ama bu sefer durmanın gerekli olduğuna inanıyorum.

Her gün tadilat olan ev

Yaz boyunca ve sonbaharın başında burayı neredeyse baştan kurduk. Sohbet, site, akış, radyo, oyunlar aynı çatının altına girdi. Her gün bir şey eklendi, bir şey düzeltildi, bir şeyin yeri değişti. İçeriden bakınca heyecan verici bir dönemdi.

Dışarıdan bakınca öyle olmayabilir. Her gün tadilat yapılan bir eve misafir gelmek istemez. Kapıyı açtığında matkap sesi duyuyorsan, dün oturduğun koltuk bugün başka odadaysa, bir süre sonra o eve uğramayı bırakırsın. Bunu bana söyleyen insanlar oldu; açık açık değil, gelmeyerek.

Bir sohbet ağının en değerli özelliği aslında bir özellik değil. Her akşam aynı yerde, aynı şekilde orada olması. İnsan alışkanlıkla gelir. Alışkanlık da ancak değişmeyen bir şeyin etrafında kurulur.

Çalışırken hiç görmedik

Bir sebep daha var, daha az romantik olanı. Bu kadar sık değişiklik yapınca, burayı uzun süre kendi hâlinde çalışırken hiç göremedik. Bir yapı ilk gün iyi çalışabilir; asıl soru otuzuncu günde nasıl çalıştığıdır. Kimse dokunmadığında, gece kimse başında beklemediğinde, haftalar üst üste bindiğinde ne oluyor?

Bunu öğrenmenin tek yolu beklemek. Bir bahçıvan fidanı her sabah söküp köklerine bakmaz. Diker, sular ve bekler. Biz de şimdi bekliyoruz.

Durmak da bir iş

"Hiçbir şey yapmıyoruz" demek kolay ama doğru değil. Bu dönemde her gün bakıyorum: odalar nasıl, sayfalar ne hızda açılıyor, gece neler olmuş, bir şey yavaş yavaş ağırlaşıyor mu. Not alıyorum, ölçüyorum. Bir şeyi değiştirme isteği geldiğinde onu bir listeye yazıp bırakıyorum.

O liste uzuyor. Aklıma gelen her fikir, sizden gelen her istek oraya giriyor. Hiçbiri kaybolmuyor, sadece sırasını bekliyor. Bu bir erteleme değil, bir biriktirme. Dönemin sonunda o listeye, artık nasıl davrandığını bildiğimiz bir yapının üzerinden bakacağız.

Durmanın zor tarafı şu: elin kaşınıyor. Bir şeyin daha iyi olabileceğini görüyorsun ve hemen yapmak istiyorsun. Bunu kendime itiraf etmem gerekiyor; bu süreç en çok beni zorluyor. Ama yapılabilecek her şeyi hemen yapmak, yapılması gerekeni yapmakla aynı şey değil.

Yenilik her zaman iyi değil

İnternette yaygın bir yanılgı var: bir yer sürekli yeni bir şey göstermiyorsa ölüyor sanılıyor. Her hafta bir güncelleme, her ay yeni bir görünüm. Büyük platformlar bunu yapabiliyor, çünkü arkalarında kalabalık ekipler var ve insanları ekranda tutmak için yeniliğe ihtiyaç duyuyorlar.

Bizim derdimiz insanları ekranda tutmak değil, geldiklerinde rahat etmeleri. Rahat etmenin ilk şartı da tanıdıklık. Akşam odaya giren biri, dün bıraktığı şeyi aynı yerde bulmalı. Menü aynı yerde, düğme aynı yerde, arkadaşları aynı yerde. Bunu sıkıcı bulan olabilir. Ben bunu güven olarak görüyorum.

Bildiğim kadarıyla burada en uzun süre kalanların hiçbiri buraya bir özellik için gelmedi. Bir insan için geldiler, bir oda için, bir saat için. Bunu unutmamak gerekiyor.

Neler sürecek

Bu dönemde yazılar yayınlanmaya devam edecek, radyo çalmaya devam edecek, sohbet her akşam açık olacak. Durduğumuz yer içerik değil, yapı. Okuyacağın şey değişebilir; oturduğun koltuk değişmeyecek.

Bir istisnayı da baştan söyleyeyim: gerçekten büyük bir sorun çıkarsa, birinin sohbete girmesine engel olan, bir sayfayı açılmaz yapan ya da güvenliği ilgilendiren bir şey olursa, onu bekletmeyeceğiz. Durmak, gözünü kapamak demek değil.

Sizden ricam

Bir şeyin eksik olduğunu düşünüyorsan, bir özellik istiyorsan yaz. İletişim sayfasından ya da sohbette. Cevabım büyük ihtimalle "listeye yazdım" olacak. Bu bir savuşturma değil; o listeye giren şey gerçekten yapılıyor, sadece hemen değil.

Bir de şunu rica ederim: bir şey bozulursa haber ver. Kimsenin dokunmadığı bir dönemde ortaya çıkan bir aksaklık, bize en çok şey öğretecek olay olur. Gözden kaçmasın.

Sakin bir sonbahar

Yirmi sekiz yıl önce burayı kurduğumda tek bir hedefim vardı: insanların konuşabileceği bir oda. O odanın yeni bir halısı, yeni bir lambası olması güzel. Ama oda, ancak içinde oturulduğunda oda olur.

Bir süre halıyı değiştirmiyoruz. Oturalım, konuşalım, bakalım nasıl.