Hollanda'ya ilk geldiğimde en çok neyi özleyeceğimi sanıyordum biliyor musunuz? Yemekleri. Ama yanılmışım. Yemeğin bir yolu bulunuyor; bavullar dolusu baharat, mahalledeki Türk marketi derken sofra kuruluyor. Asıl özlenen şey başka çıktı: seslenince duyan biri.

Gurbet dediğin sessizliktir

Memlekette komşuya seslenirsin, kapı çalınır, çat kapı misafir gelir. Burada her şey randevuyla. Kimse kötü değil, insanlar kibar — ama o kendiliğindenlik yok. Gurbetin ilk yıllarında en zoru buydu benim için: akşam çayını koyup karşımda "ee, anlat bakalım" diyecek birinin olmaması.

Sonra bir şey fark ettim: memleket bir yer değil, bir ses tonu. Telefonda annemin "kızım üşütme" demesi, arkadaşımın "ya bırak şimdi" diye söze girmesi... O tonu duyduğum an, nerede olursam olayım memleketteyim.

İnternet gurbetçinin ikinci memleketi

Bizim kuşak şanslı sayılır; annelerimizin mektup beklediği yerde biz görüntülü konuşuyoruz. Ama benim için asıl kıymetlisi kalabalık sohbetler oldu. Yıllardır girdiğim sohbet odalarında Almanya'dan, Fransa'dan, memleketten insanlar aynı masadayız sanki. Kimse kimseyi görmüyor ama herkes birbirinin sesini tanıyor. Gurbette yaşayan birine tavsiyem: kendinize böyle bir köşe bulun. İlle bizim site olmasın — ama olsun, sevinirim.

İki kültür, tek insan

Yıllar içinde öğrendiğim en önemli şey şu: iki kültür arasında kalmak zannedildiği gibi bir eksiklik değil, bir zenginlik. Hollandalılardan planlı olmayı öğrendim, Türklüğümden misafirperverliği hiç bırakmadım. Çocuklarım iki dilli büyüdü; bayramda baklava, aralıkta oliebollen yiyoruz. Bunun adı bölünmek değil — çoğalmak.

Özlem hiç geçmiyor, doğru. Ama artık biliyorum: özlem, sevginin gurbetteki adı. Özlüyorsam seviyorum demektir, o kadar.

Siz gurbette misiniz, memlekette mi? Gurbet hikâyenizi yorumlara bırakın — okumayı çok isterim. Gurbetçi arkadaşlarınızla tanışmak için gruplarımıza da göz atın.