Hatıra biriktirme alışkanlığı yarım milyon yıl öncesine uzanıyor olabilir
Tel Aviv Üniversitesi araştırmacıları, İsrail'deki Qesem Mağarası ve Sakhnin Vadisi buluntularının ilk hatıra eşyaları olabileceğini öne sürdü.

İnsanın en tanıdık alışkanlıklarından biri, bir yerden ya da bir anıdan geriye küçük bir nesne saklamaktır. Tel Aviv Üniversitesi'nden araştırmacılara göre bu davranışın kökleri çok daha eskiye gidiyor. İnsansı türler, yaklaşık 500 bin yıl önce hatıra niteliğinde eşyalar toplamaya başlamış olabilir.
Hangi buluntular öne çıkıyor?
Araştırma ekibinin dikkat çektiği örnekler İsrail'deki iki bölgeden geliyor. Qesem Mağarası'nda küçük ve renkli çakıl taşları bulunmuş. Sakhnin Vadisi'nde ise içinde fosil bulunan ya da alışılmadık jeolojik oluşumlar taşıyan çakmaktaşından el baltaları ele geçmiş. Bu nesnelerin, yalnızca işe yarayan bir alet ya da sıradan bir taş olarak değil, görünüşleri nedeniyle seçilip saklanmış olabileceği düşünülüyor.
Ran Barkai ve Ella Assaf'ın başını çektiği çalışmada bir başka bulgu daha var. Yoğun biçimde kullanılmış, yeniden keskinleştirilmiş ya da keskinleştirilmemiş aletler Revadim, Jaljulia ve Qesem Mağarası gibi birkaç alanda ortaya çıkarılmış. Araştırmacılar, bu eski görünümlü aletlerin de bilerek muhafaza edilmiş olabileceğini söylüyor. Yani eski olmaları, onları değerli kılan özelliklerden biri sayılmış olabilir.
Bellek ve benlik algısı üzerindeki olası etki
Ekibin yorumuna göre bu eşyalar, tıpkı bugünkü hatıra eşyaları gibi bir yerin ya da kişisel bir deneyimin anısını canlandırmak için tutulmuş olabilir. Bir taşa bakıp onu bulduğunuz yeri hatırlamak, günümüzde de çok tanıdık bir davranış.
Araştırmacılar daha ileri bir iddiada da bulunuyor. Bu tür nesnelerin nesiller boyunca kullanılması, belleği ve benlik duygusunu ilgilendiren beyin mekanizmaları üzerindeki evrimsel baskıyı artırmış olabilir. Çalışma Evolutionary Anthropology dergisinde yayımlandı.
Arka plan
Arkeolojide el baltaları, Alt Paleolitik dönemin en tanıdık alet türlerinden biri sayılır. Çoğunlukla çakmaktaşı gibi kırıldığında keskin kenar veren kayalardan yontulurlar. Bu aletler genellikle kesme, doğrama ve kazıma gibi pratik işlerle ilişkilendirilir. Bu yüzden bir el baltasının güzel ya da ilginç göründüğü için saklanmış olabileceği fikri, aleti salt işlev gözlüğüyle okuyan geleneksel bakıştan ayrılıyor.
Hominin terimi, modern insanı ve onun yakın akraba türlerini kapsayan geniş bir grubu anlatır. Bu gruptaki türlerin estetik beğeni ya da sembolik düşünme yetisine ne zaman kavuştuğu, tartışmanın hâlâ sürdüğü bir alandır. Renkli taşlar, fosilli çakmaktaşları ya da boya kullanımına dair izler genellikle bu tartışmanın tarafları için delil olarak ele alınır. Ancak bir nesnenin neden saklandığı, doğrudan gözlemlenemediği için yorum her zaman bir ölçüde varsayıma dayanır.
Neden önemli?
Eğer yorum doğruysa, atalarımızın geçmişle bağ kurma biçimi sanıldığından çok daha eski bir davranış olarak karşımıza çıkıyor. Bir nesneyi yalnızca kullanmak ile onu bir anının taşıyıcısı olarak saklamak arasında zihinsel bir fark var. İkincisi, geçmişi hatırlama ve şimdiki zamanla ilişkilendirme becerisini gerektirir.
Bu bulgular kesin bir kanıttan çok, bir hipotezi destekleyen ipuçları niteliğinde. Aynı taşı ya da aleti başka nedenlerle saklamış olmaları da mümkün. Yine de araştırma, eski insan topluluklarının yalnızca hayatta kalma kaygısıyla hareket eden varlıklar olmadığı fikrine yeni bir boyut katıyor. Nesnelerin anlam yüklenerek nesiller boyunca saklanması, kültürel sürekliliğin de erken bir göstergesi olabilir.
Bellek ve benlik algısı üzerindeki evrimsel baskı iddiası ise ayrıca ilgi çekici. Davranış ile beyin gelişimi arasındaki ilişkinin tek yönlü olmadığını, alışkanlıkların da zihinsel yetileri biçimlendirmiş olabileceğini hatırlatıyor.
Kaynak: Yudum — https://www.yudum.net/haber/hatira-biriktirme-aliskanligi-yarim-milyon-yil-oncesine-uzaniyor-olabilir.html — Yazdırma tarihi:



















